قالب شعر: غزل

شعر من تا بر تن من جوشن است

جان من تا جاودان رویین تن است

در هجوم تیرهای تیرگی

چشم من بر روی ماهش روشن است

بی قراری های جان شاعران

چون ویار یک زن آبستن است

هر غزل در لحظۀ زاییدنش

مثل یک نوزاد گرم شیون است

توی گوشم گریه های کودکم

همچنان آواز بشکن بشکن است

شعر تر چون دختری ناخورده مست

با شراب هر هوس تردامن است

دلبری دلخواه، اما دمدمی است

گاه رام است و زمانی توسن است

با غم نان و هراس پاسبان

گرچه بار شاعری مردافکن است

گم نخواهم کرد راه خویش را

تا چراغی در دلم چشمک زن است

آرزویی مادر هر شعری است

مادر هر شعر شیرین یک زن است

گفتن آن پادشاه شعرها

پادشاه آرزوهای من است

کیمیای عشق شعرم می کند

شعر بودن به ز شاعر بودن است