……………………….
غم به اين پارهی دل باز چه بسيار افتاد
………..دل بيچاره چها گشت و چه بيمار افتاد
تا جهان هست چنين مصدر نيرنگ و ريا
…….روز روشن به خدا چون كه شبِ تار افتاد
دل نبايد هوسی جز رَهِ جانانه كند
……گر چنين باد كه دل در خط چون زار افتاد
مرد رندی كه به آن باده و ميخانه كه نيست
……….هركه در فكرت بد بود به اين كار افتاد
پرده پوشی مكن ای رند به بازار وجود
………..ورنه آخر كه تو را كار ز بازار افتاد
كاربازارِزرنگی همه جا دربه دری است
………می شود خوار به دنيا و چنان خار افتاد
دست يغمای زمان میبَرَدَش هرچه كه هست
……….هم كه چشمان همه از يار خريدار افتاد
شوق آن راه و رهش شو كه بگردی شادان
……..می شوی مست و چنان دررَهِ احرار افتاد
هيچ آخر نَبَری پِی تو به اسرار وجود
………خود بداند چه كند، پرسش و اصرار افتاد
چشم «فاتح» نگران است به اَيّام، ولی
…………می شود شاد هرآنگه كه به دلدار افتاد.
شاعر ولی اله فتحی (فاتح)
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
