ره درازست و مرا حال سفر نیست دگر
هر کجا چون بروم باده نباشد چو به بر
تو که درمان مرا از همه بهتر بلدی
پس دگر عاقبتم خیر بنما از ره شر
تو بدانی که مرا تاب فراغ تو نبود
نه توانم که نبینم نه توانم به نظر
در ره عشق تو سختی نبود ای مه من
ره چو هموار و مرا توشه نباشد به سفر
در رهت پس همه جا سبزه گل باشدتی
پس ره غیر بودی دامنه رنج و خطر
من نادان هوس راه دگر زد به سرم
پس مرا نیک نمودی تو از آن ها به حذر
با همه لطف تو من راه دگر را بروم
خواهشی دارم و آنهم ز خطایم بگذر
آنچه ما را ز رهت غافل و حیران بنمود
پس ببر همچو شتر یکسره آن را همه سر
طلب دیگر من از بر تو این بودی
گوش ما را بجز از عشق خودت کن همه کر
بحر رستن ز قفس بال و پری کن تو عطا
تا زنم همچو کبوتر به تماشای تو پر
این دودیده ز تماشای تو حیران بودی
چون تماشای تو مستی همه آرد به نظر
از تماشای تو این نکته بدانست دل من
طاقت نیش دو زنبور بیرزد به شکر
شاعر وحید عبدی پور
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
