قالب شعر: مثنوی

یک چمدان خاطره‌ی نیمه جان

خسته‌تر از عقربه‌ی بی‌زمان

رفتن و در خاطره‌ها گم شدن

نقلِ غریبانه ی مردم شدن

بوی خیانت زدن از پیرهن

زخم عمیقی به زلالیِ تن

آخرِ دیوانگی سوء (زن)

حادثه ی باکره ای همچو من

خنجرِ بی واسطه در آستین

نقطه‌ی پایانِ خوشِ این زمین

تلخ ترین قهوه‌ی در فالِ من

لعنتیِ خوش‌خط و بد حالِ من

خوابِ پر از دلهره و اِضطراب

پاسخِ با سیلیِ بعد از جواب

حسرتِ یک ثانیه آرامش و…

گردنِ من زیرِ دَمِ خواهش و…

مثل درختی وسطِ اره‌ها

زخمیِ تکراریِ این دره ها

بغضِ فرو خورده‌ی فریادتر

از نفس افتاده‌ی جلادتر

شهرِ پر از آدمکِ بی‌نقاب

یک منِ ویران شده در پیچ و تاب

لشکرِ مغلوبِ پس از جنگ‌ها

لخته‌ی خون روی تنِ سنگ‌ها

هر ریه‌ی پُر شده از بوی دود

خاطره‌ی تلخِ هرآنچه نبود

حسرتِ ای کاش نمی‌دیدمت

لحظه‌ی در شعله رها کردنت

آخرِ این جاده‌ی بن‌بست و پوچ

از همه ی دار و ندارم، به کوچ

برزخِ جا مانده میان دو دَر

از خودِ من نیز خودم بی‌خبر

کوچه‌ی بن‌بستِ دلم خسته شد

عکسِ کسی بر بدنم بسته شد

خوابِ من آغوشِ خودش را دَرید

صبحِ من از پنجره بیرون پَرید

مثلِ غبارِ سحر آرام شد

آینه از چهره‌ ی من رام شد

چکمه‌ی باران به دلم سوره خواند

گوشِ خدا بر تبِ بی‌چاره ماند

گوشه‌ی تنهاییِ هر انجماد

مرثیه‌ی بی‌نفسِ حزب باد

شعرِ نفس‌خورده‌ی رویای من

واژه‌ی بی‌طاقت رسوای من

سایه‌ی طوفانِ دل و دشنه‌ام

برف، نشسته به تنِ تشنه ام

خنده‌ی تلخِ دهنم هک شده

روضه‌ی شب‌ لای لبش حک شده

گم شدم آن‌سوی دقایق، سکوت

مانده ته دفترِ من بی قنوت

خاکِ من از درد به باران رسید

روحِ من از گریه به ایمان رسید

خط‌خطیِ چهره‌ی تکرار من

نقشِ غم افتاده به دیوار من

گورِ غرورم شده آغازِ من

روضه بخوانید به اعجازِ من

ریشه به خاکسترِ دندان دمید

آینه از خونِ خیابان رمید

دستِ خدا بود که خودکار شد

برگ، لباسِ تن سیگار شد

این تو و از وزن و نفس مانده من

قافیه ی سوخته ی تَن تَتَن

این غزلِ مرثیه‌ی ناتمام

یک دو سه خط نقطه‌ی پایان، سلام