هم کُپِه ای های من …!

داستانک
هم کُپِه ای های من …!
یادش بخیر در حوالی سال های ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۵ من همیشه برای اینکه در رقابت های علمی خالا به هر عنوانی فقط و فقط و فقط برای آشنایی و محکم شدن اراده ی رقابت سالم در آن دوران ناگزیر بودم دوری و سختی راه را بر خود هموار می کردم خلاصه بگذریم من برای شرکت
در تربیت مربی سپاه پاسداران که کارت ورود به
جلسه برایم صادر شده بود اوایل حرکت قطار مشهد _ تهران بود که به هر زحمتی که شده گلیمم را از آب کشیدم و سوار شدم وقتی ماموران کنترل بلیط های مسافران از دور برای
کنترل بلیط ها می آمدند همان جا برای مسافران
بدون بلیط ، بلیط صادر می کردند برای من هم وقتی کارت ورود به جلسه ی سپاه را به آنها نشان دادم برای رفتن به سید خندان محل امتحانم بلیط صادر کردند چون خلوت بود و اکثر کُپِه ها ی قطار فوق الذکر خالی بود یک کُپِه در اختیار من قرار دادند تا با مسافران بین راهی هشت تخته تکمیل شود وقت موعود فرارسید و چند تا از جوانان سبربازی همسفر من شدند که بسیار بسیار بسیار پر انرژی و شوخ و شَنگ بودند
کُوپِه را روی سرشان گرفته بودند تعدادشان زیاد بود و در مجاورت کُوپه ی ما پارچ آب بود که دستشان را از پنجره ی کوپِه ی شان بلند می کردند و روی یکدیگر می ریختند گمان نکنم نیشادُر خورده بودند و به هیچ صراطی مستقیم
نبودند من هم مظلوم نشسته بودم و با لبخند ژیکُند مشایعتشان می کردم زمان صرف غذا شد خاله جون پروین خدا بیآمرزم برای بین راه من کُتلِت درست کرده بود و از آن سبزی خوردن های تر و تازه همراه با تُربچِه با ریحان و شاهی و مرزه که عطر و بوی خاص دیوانه کننده ی خودش را داشت داخل یک ظرف سربسته ای گذاشته بود من به آن سربازان هم کُوپِه ای ام سبزی خوردن و کُتلِت و تربچه های تازه تعارف کردم یکی از سربازان لبخند معنا داری زد و عواقبش را برایم تلویحاََ گفت : من هم از همه
جا بی خبر دیدم هنگام خواب شد درست مثل کشته شدن سربازان جنگ ایران و عراق حتی از زیر دست و پاهایمان برای خوابشان استفاده کردند آن هم با زیر پوش رکابی سفید نصف شب
شد هوای کُوپِه لامَصَّب پر شده بود از عطر چُس چارلی نگو و نپرس آنقدر چُسیده بودند که به قول یارو گفتنی : چشام سیاهی تاریکی می رفت انگار که چُس مرگ گرفته بودم پی در پی چُس و چُس و چُس برو تا برسی به سید خندان تهران بزرگ ….
مهدی عرفانیان
خراسان رضوی