قالب شعر: قصیده

همای بخت من 
 
هُمای بخت من است این که می زند بر در  
به عشق روی تو ای سرور همایونفر 
 
به هر نفس که برآرم فقط تو را جویم
غبار راهِ نگارم به سر مرا افسر 
 
لقای چهره ی جانان نمی‌شود حاصل 
مگر اجازه دهد حیّ خالق اکبر 
 
نصیب من شود آیا دوباره در عُمرَم 
سفر به مکّه نمایم وَ شهر پیغمبر 
 
به سجده سر بگذارم به حالت اِحرام  
دمی که چشم من افتد به کعبه ی اطهر 
 
رَوَم به سوی مطاف و مقابل رکنی
که خوش نشسته بر آن دست حضرت داور 
 
طواف خانه کنم از سرِ خداجویی  
در این طواف همه همطراز یکدیگر 
 
سپس رَوَم به ورای مقام ابراهیم 
نماز طوف کنم بعد از استلام حجر 
 
زمان سعی صفا تا به مروه شد اکنون  
به یاد سعی نخستینِ حضرت هاجر 
 
شروع سعی،صفا هست و مروه انجامش 
رسیده نوبت تقصیر و من تو را یاور 
 
رها شوم ز قیودات مُحرِمین  اینجا 
بجز یکی که بَرَد حُرمتش طواف آخر  
 
به یُمن طوف نسا و نماز آن هستم
رها ز حرمت احرام و مَحرم همسر 
 
کنون که مفتخرم من به نام عُمره گزار 
مبارک است چنین رتبه ای بر این کهتر 
 
برای دیدن شهر و وقایع و آثار 
رسیده وقت مناسب و من بر این باور 
 
نماد شرک کِشد قد به حال استعلا 
کنار کعبه ببین ارمغان آن کافر  
 
مکان شعب ابیطالب است،کاخ سعود 
کنایه زانکه بُوَد زنده فکر بد اختر 
 
مکان زادنِ احمد”ص”ز دیده ها پنهان 
چرا که دشمن بد کیش او بُوَد ابتر 
 
سری زنم به مزار حجون،ابوطالب 
به رسم عرض ادب بر عموی پیغمبر 
 
نثار روح خدیجه،سمیه و یاسر 
قرائتی بنمایم ز حمد و هم کوثر 
 
نماز غار حرا هم حلاوتی دارد 
به سوی خانه ی معبود از همان منظر 
 
به یاد چلّه نشینی حضرت احمد(ص) 
حضور همسر ایشان و حضرت حیدر(ع) 
 
برای دیدن غاری که در شب هجرت 
نهان شد احمد مرسل ز قوم بد گوهر 
 
به کوه ثور برفتم به همرهِ یاران 
به یاد سختی کار و مسیر بی معبر 
 
رفیق اگر چه موافق ولی کجا دارد؟ 
نشان ز پور ابو طالبِ امان گستر 
 
یلی که جان به کفَش در حمایت ایشان 
اگر چه خفته به جای نبیّ و در بستر  
 
ولی به لطف خدا شد محقّق آن هجرت 
رواج دین محمّد(ص)رسول مه پیکر 
 
کنون پس از هزار و چهارصد و نیمی 
در انتظار،مگر مهدی آید از این در