قالب شعر: غزل

هفت خورشید ، آسمان مست عبادت می کنند
هشت را بر بستر دل ها هدایت می کنند
پیش درگاهش ملائک آستین بالا زدند
صف به صف در آستان بوسی رقابت می کنند
ای طلوعی دیگر از انوار نرگس های مهر
هرم دستان تو تفسیر سخاوت می کنند
لعل مشکین لبانت در حریم کبریا
می شکافند عرش را قرآن تلاوت می کنند
در عروج بندگی لبریزی از روح نماز
لحظه ها با عطر معراج تو عادت می کنند
در مقام عشق ورزی اوج تسلیم و رضا
رودها بر قدرت اشکت حسادت می کنند
قلب ها در سایه سار ابر لطفت چون گیاه
غرق باران، هر نفس میل سعادت می کنند
ای وقار کوه های پر صلابت ای رضا
گوش کن اینجا شقایق ها صدایت می کنند
داغ هاشان از شب تاریک و سرد محنتت
از کبود غربتت گویا حکایت می کنند
زهر انگوری که شد جاری به رگ های زمان
شعله هایش وای، بر هستی خیانت می کنند
جام عمرت را جنون مرگ فام شعله ها
غرق و لبریز از می ناب شهادت می کنند
گرچه آیین ادب را ای حضور سبز عشق
تک تک ذرات تندیسم رعایت می کنند
از شکوهی بی کران گفتن زبانم عاجز است
سطر سطر دفتر از شعرم شکایت می کنند
شرح ذاتت را همین بس کز فراسوی زمین
قدسیان عالم معنا روایت می کنند

به قلم  نویده نامجوفر