نیما مهرجو – مشروطه

با قهر لیاخوفت بستی دل و جان بر توپ
در حصر تو چون تبریز تبدار و غمینم من

عمری پی وصل تو استاده چو فضل الله
رقصان به سر دارم با مرگ قرینم من

مشروطه شود شاید در واقعه تهران
چون عاقبت ستار مغلوب و حزینم من

از اسلحه عشقم ای ارتش یپرم خان
هرگز نکنی خلعم گر نقش زمینم من