شعرهای فارسی چون کیمیاست
هر دلی با لمس یک بیتش طلاست
رودکی با این که نابینایی است
ساربان کاروانی بادپاست
بوی جوی مولیان تا جاودان
در مشام جان انسان آشناست
کاروان حله ای از سیستان
ارمغانش طیلسانی پربهاست
پهلوان پهلوانان رستم است
نام او تا هست، ایران بی بلاست
در شبی چون چاه بیژن تنگ و تار
در منوچهری امیدی مه لقاست
شعرمست ساقی ای فرزانه ایم
کوزۀ خیام در دستان ماست
بین گل های قشنگ و رنگ رنگ
انوری یک کاکتوس دلرباست
گر فلک چون خط ترسا کژرو است
شعر خاقانی چنان سروی است راست
خسروی شیرین شعر فارسی است
سلطنت شعر نظامی را سزاست
در فنای سرخوشش راز بقاست
نردبان نغمه خوان مولوی
پله پله تا ملاقات خداست
بوده است آواز ملاحان چین
بس که لحن شعر سعدی خوش نواست
طعم شیرین تخلص در غزل
در خطاب شکرین سعدیاست
خواجه حافظ را چه باید نام داد؟
بر بلند بی نشانی ها رهاست
بلبل خوش لهجۀ دستان سراست
شاهبازی بر فراز ناکجاست
دانه چین سفرۀ پیر مغان
آشیانش روی دوش میتراست
معنی تکدانۀ آزادگی است
پادشاهی در لباس یک گداست
رند عالمسوز روزافروز شعر
عاشق یک لاقبای بی ریاست
آنِ با موی و میان دیوان اوست
هر غزل یک فال نیک دلگشاست
در شرابش طعم هر دم تازه ای است
تا در ایران محتسب فرمانرواست
خاکجایش خطۀ شیراز نیست
در دل دلدادگانش پاکجاست
در عبید و خنده های سکسی اش
گونۀ دیرآشنایی از حیاست
پاسخ شیرین شیرین عقل ها
پوزخند تلخ ایرج میرزاست
شعر پروین، اختر چرخ ادب
نوعروس شرمناک کبریاست
شعر بدنام گل اندام فروغ
تک صدای دختران بی صداست
سنگ تیپاخوردۀ تهران، امید
بانگ هر سازی که می سازد رساست
سربلندا دل که بعد از بامداد
نام شیرینان شعری آیداست
آخرین خورشید شاید سایه است
سایه سار ارغوانش باصفاست
رفتن آن سوی افق ها سخت نیست
تا در این ره پیر کدکن رهنماست
من یقین محکمی دارم که شعر
نوشداروی تمام زخم هاست
تا جهان باقی است، شعر فارسی
مرزبان سرزمین آریاست