نقطه چین …

رفت و دو پک زد و لبی از کافئین گرفت
دندان به روی چرکِ تنِ آستین گرفت

خونش شکر شد از لب شیرین یاد او
سرگیجه داشت ،بوسه ای از انسولین گرفت

لخته نشست توی رگش ، از گریز مرگ
دارو صداش کرد و دو تا “آسپرین” گرفت

نذری نشست روی دلش او بهانه داشت
کاسه به عشق رایحه ی دارچین گرفت

بد خسته بود ، روی دو تا مبل شد دراز
دودی غلیظ از نفس نیکوتین گرفت

آهوی فکر او به سوی پارک رفت و بعد
با خنده روی تخت، لبی ، آتشین گرفت

باید دوباره نئشه شود… نه…نباید… او …!
سوزن کبود شد رگ قلب ِجنین گرفت

خون زد …برای چه …چه شد آخر…طلاق…او
پای کسی …..؟!دل غزل از نقطه چین گرفت

کات…/آفرین…/چقدر درونی !چقدر حس !
قلبش شبیه لنز سر دوربین گرفت ….

#زینب_حسامی