نسرین حسینی شیرازی – شب یلدا

غزالِ در تغزل ها تو را چون باده می نوشــم
فدای چشـم شـهلایـت حبیبِ سرمه ای پوشــم

اگـر چه جـان ودل رفته به یغمایت ولی ترسـم
که نـقد دین وایـمانم به چشـمان تو بفروشــم

به پـرواز آورم یعنی شـکوهی تازه دردل کن
غم و دلواپـسی ها را بـکن یـکجا فراموشــم

سرودی دلنشین آور طنین انداز قلبـم بــاش
سـحربا لحـن زیبایـت بکن یـکـباره مدهوشــم

به نور چهره روشن کن در ودیوار منـزل را
به صـورت پرتـو افشـان کن سـرای سردو خاموشــم

به چشـم نـاوک اندازت صبوری هم حدی دارد
به جرم ماه رخسـارت بـیا در تـنگ آغوشــم

تو مه پاره غزلخوان شـب یـلدای قلبـم بـاش
بوجد آورجهانم راچوشـیری شـرزه بخـروشــم

شدم محـو ازتـماشایت اسیرم کرده ای اما،
خدارا شـاکر اسـت نسـرین تو هستی حاصل کوشــم

نسرین حسینی