نسرین حسینی شیرازی – ((جامه ای دوخته ای با گل الاله ترنج))

دوختی بهر دلت تا که بپوشد با ناز،
ازسرشب تا صبح سحر وقت نماز

مهرِو منجوق و پولک برتن زیبای نگار
تا که دستت برسد بر پیکر رویای نگار

مینویسد غزلی در خورچشمای عسل
تا زند بوسه ای بر لب وقد رعنای غزل

آن که با ناز وکرشمه میرود در رختخواب
میزند بوسه های از لبش ودرونش انقلاب

نسرین حسینی