مهدی عابد ابراهیمی – مرجان

تا قلم وصف رخ ات در شعر ودیوان میکند
دل به شوق اندازد وسر را غزلخوان میکند

در دلم بنشته ای اما ندانم دل کجاست
مو پریشان کردنت حالم پریشان میکند

خواهشی دارم صنم دل نازکی با ما نکن
ماه اگر نزد رخ ات رویش نمایان میکند

گرچه آهوی ختن مشهور خوبان است ولی
عطر رویت خنده بر عنبر فروشان میکند

خنجری داری بمژگان دست دل پس میزند
چشم مستت پایم از رفتن پشیمان میکند

نقش مروارید لب جان میرساند تا به لب
چرخ قمری را نزن قلبم هراسان میکند

موج گیسویت بسی حیران کند هر رهگذر
غمزه ات دریای دل درحبس طوفان میکند

در قمار چشم نازت دین و ایمان داده ایم
کفر زلفت قلب ملحد را مسلمان میکند

دیده از درد فراغت تا سحر یک دم نخفت
شکوه ها دارد دلم با عندلیبان میکند

بیژن و چاه ومنیژه از عسل تا قیصری
بیستون درد درون با تیشه داران میکند

بعد رخسارت دلم هم صحبت آیینه شد
بی وفا آیینه هم دردم دو چندان میکند

مرغ زیرک تکیه برگل خنده ی خوبان نکن
لانه ی ارامشت از ریشه ویران میکند

گاهگاهی قلب عابد یاد مرجان میکند
ابرچشمم گونه خیس از قطره باران میکند

#مهدی_عابد_ابراهیمی
تقدیم شما اساتید مهر دوستان نیک دل و قلم دوستان پوزش از کم کاری
جای شما در قلب بنده هست