مهدی عابد ابراهیمی – قهر دل

غمت ازدل صبوری برد قهرت داده اتیشم
پروبالم شکستی چون رهم ازپیله ی خویشم

جهان گرداب هایل بود ومن بازیچه ی تقدیر
شدم مغلوب میدان همچو شاهی ماتم و کیشم

سحر در حبس سرسام و شبم در بند تنهایی
دلم سربار تن گشته و تن گردیده قامیشم

شدم رسوای این بازار نشان از استواری نیست
غم هجران چنان برفی نشسته بر سرو ریشم

غرورم شیشه ای بود و تو سنگین دل تر از هرسنگ
چگونه با غروری له بمانم بین ماویشم

نمیفهمی تواحوالم سخن از آتش وجان است
سخن از داغ هجران بی مهابا می زند نیشم

گرفتی بال پروازم رهایی نایدم عابد
نگو از عاشق ومعشوق دگر بیزار از این کیشم

شب و روزم گرفتی با نگاه خانمانسوزت
کجایی مه جبین بازا که درگرداب تشویشم

رها درباد افسونم نشان از قاصدکها نیست
کجا باشد نسیمی عطر رویت آورد پیشم

بجز عشقت نمیجویم بجز وصلت نی اندیشم
هویدا درخودت کن این من گم گشته در خویشم

هزاران درد ناهنجار نصیبم کرده یی جانا
کنون اسیمه سر افتاده ام در باغ ابریشم

#مهدی_عابد_ابراهیمی
قامیش:اضافه و بخودی
ماویش :ایل و تبار
باغ ابریشم:محله ای کنونی من
تقدیم شما عزیزان دوست

دل
ببرند به خاکت ای دل که حکایتی نداری
چه سبک سری چه رسوا و کفایتی نداری

نه دلی به صیدت افتد ونه لایق به شکاری
بشکندت و پس آرند و شکایتی نداری

تونه کافری وملحد نه سری به سجده داری
نه صبور و مصلحت دان ره غایتی نداری

نه دلی بری به یغما نه دلت به کس سپاری
پر و دامنت بسوزد که لیاقتی نداری

نه سرت به شانه یی هست نه سری به شانه داری
تو نه آتشین نه سردی که حلاوتی نداری

نه سرت دهی به سودا نه لبی به باده داری
نه اشارت و نظر دان و سیاحتی نداری

دل زار و بی اراده تن از نفس فتاده
به چه کارم آیی اخر سر عاشقی نداری

توگهی چو شیر غران و گهی چو بید لرزان
ره عاشقی جنون است تو شهامتی نداری

همه فتنه ازدل توست که نه یاری و نه دشمن
تو چه کینه داری ای عشق که عنایتی نداری

نه ز یار انتظاری نه به انتظار یاری
ببرند به خاکت ای دل که حکایتی نداری

#مهدی_عابد_ابراهیمی
تقدیم شما هم قلمهای نازنینم