مهدی عابد ابراهیمی – سحر دوست

یک تار موی دلبر در چنگ شانه مانده
چون مجمری فروزان آتش به دل نشانده

آیینه گر نباشد ،هم صحبتی ندارم
افسونگر خیالم هوش از سرم پرانده

در اشتیاق شیرین صدزخم تیشه خوردم
لیلی رخی به قلبم بذر جنون فشانده

بگشا قفس زلیخا عاشق کشی هنرنیست
ارباب حلقه داران بر بنده ات امان ده

هر شب غم فراغش ارام جان رباید
با زمزم زنخدان ، ایمان ز دل تکانده

صاحب کمان ابرو صبری نمانده بازآ
هجران شرارتیغش بر استخوان چشانده

در بزم لاله رویان اسودگی روا نیست
این ترک می گسارم هیچ از وفا نخوانده

منع ام نکن گر از دل آه و فغان برآرم
دلبر نبرده دل را جانش به لب رسانده

ای دل وصال نیکان باچشم دل طلب کن
نازم به باغبانی کین غنچه پرورانده

#مهدی_عابد_ابراهیمی

سحر

سحر آهو بره ی دشت حزینم بازآ
شوخ شیرین دهن لب شکرینم بازآ

مه ترین زاده ی انگار سبو میداند
مویت آوازه ی ابریشم چینم بازآ

دل که دروسوسه ی قامت افرا پر زد
تا در آغوش تو شب لانه گزینم بازآ

شه صاحب نظرم بیتو شکوهم بشکست
همچو انگشتر بی نقش و نگینم بازا

بی تو آیینه وغم گشته قرینم اکنون
تیغ هجران شده مایل به کمینم بازآ

تاسحر پرسه زنان قرص قمر میجویم
هر شب آواره ترین مرد زمینم بازآ

تا جنون رفته دلم بادیه گردی تا کی
بی تو رسوا شده در پرده نشینم بازا

ای زلیخای بتان جام نظر نوشم کن
ببر این بردگی از نقش جبینم بازآ

عابد از جور زمان شکوه گری کوته کن
الف قامت چو کمان گشته و سینم بازآ

#مهدی_عابد_ابراهیمی

دوست

اوپرکشان من پرزنان دل ازجدایی خسته است
سان کرده مژگان صف به صف راهم به قلبش بسته است

رد میشوم از جعد مو ناوک مرا سد میکند
مشگل کمان ودشنه ی ابروی ناپیوسته است

او شاه شطرنج است وصد گرداب هایل در برش
دل بیرقی افتاده پا در زورقی بشکسته است

از تاب گیسو دم نزن آشفته گرداند مرا
ازچشم شهلایش نگوچون قاتلی وارسته است

حرفی ندارم جان ستان یکباره گیردجان زتن
این ترک عاشق کش بسی درکار خود آهسته است

بر لوح رخسارم خزان چون برگ پاییزی شدم
تا اشک ماتم اینچنین سرخی ز رویم شسته است

هرکس نشانم بر دلم جایت نگیرد لحظه ای
گویی که بعداز رفتنت عشق از نهادم جسته است

گوهر نیابی تا صدف نشکسته باشی از سخن
شیرین زبانی میکند آنی که جان در هسته است

هر عاشقی مجنون نشد هر رهروی دل خون نشد
پژمرده گرداند زمان این بخت هر گلدسته است

#مهدی_عابد_ابراهیمی

تقدیم شما اساتید جان
دوستان عزیزم