مرا از خود رهایم کن دعایم کن دعایم کن
دگر از زندگی سیرم به دردت مبتلایم کن
کمان ابرویت یارا بسی هوش از سرم برده
چه گویم با دل زخمی به عشق خود دوایم کن
به یادت می زنم هرشب مها با گریه هایم نی
مرا دیگر نکن رسوا از این عالم جدایم کن
چو بلبل نغمه سردادم تورا میخواهمت ای گل
زنزدم می روی اما حکایت با صبایم کن
شکستم روزه را یارب که بوسم آن لب لعلش
کلید جنت است آن لب تو بخشش بر خطایم کن
چه آمد برسرازدوری به قرآن کس نمی داند
گذشته است ساده ازقلبم خدا فکری برایم کن
ندیدم خوشتراز زاهد بگوید شاعری از غم
لباس آرزومندی بپوشان در بلایم کن
دگر از زندگی سیرم به دردت مبتلایم کن
کمان ابرویت یارا بسی هوش از سرم برده
چه گویم با دل زخمی به عشق خود دوایم کن
به یادت می زنم هرشب مها با گریه هایم نی
مرا دیگر نکن رسوا از این عالم جدایم کن
چو بلبل نغمه سردادم تورا میخواهمت ای گل
زنزدم می روی اما حکایت با صبایم کن
شکستم روزه را یارب که بوسم آن لب لعلش
کلید جنت است آن لب تو بخشش بر خطایم کن
چه آمد برسرازدوری به قرآن کس نمی داند
گذشته است ساده ازقلبم خدا فکری برایم کن
ندیدم خوشتراز زاهد بگوید شاعری از غم
لباس آرزومندی بپوشان در بلایم کن
شاعر مهدی اکبری ممقانی (زاهد)
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
