مهدى خداپرست – دلِ ديوانه به هم مى ريزد

آمدم زلفِ تو را شانه كنم ، باد وزيد
زلف بر باد دهى شانه بهم مى ريزد

تو چه كردى كه اگر رد شوى از كوچه ى ما
جهت قبله در اين خانه به هم مى ريزد؟!

الكلِ چشمِ تو در شهر اگر فاش شود
رونقِ ساقى و ميخانه بهم مى ريزد

شيخ مى داند اگر زلفِ تو عُريان بشود
زاهد و جاهل و فرزانه به هم مى ريزد

با حضورِ تو يقين داشت به خود ابراهيم
خود بخود معبد و بُتخانه به هم مى ريزد

نكند شمعِ شبِ تارِ رقيبان بشوى
كه دلِ نازكِ پروانه به هم مى ريزيد

منم آن كفترِ جلدى كه نبيند روزى
بر لبِ بام اگر دانه ، به هم مى ريزد

خانه ام بر لب رود است ولى گهگاهى
سيل مى آيد و كاشانه بهم مى ريزد

از برَم مى روى آهسته، حواست باشد
#رند ديوانه عجولانه به هم مى ريزد.!

#مهدى_خداپرست