مهتاب دوستان(سرو) – شق القمر

از هرچه دم زدم،دلش اعتراض داشت
از عشق بی خودم، دمی برنتافت دوست

خط های سرنوشت، کف دست من نبود
پیشانی مهتاب را ،نشان گرفت دوست

در سجده بود، ابن ملجم شکافت ماه
با یک اشاره،دفتر شعرم شکافت دوست

دیشب بجز گله،حرفی نداشت،رفت
“سروَ”ش خمیده! دلش از چه گرفت دوست