من بی تو

از من فقط یک جسم ِ بی جان مانده بی تو

یک روی زرد و دست ِ لرزان مانده بی تو

.

از صورتی که خنده بر لب های خود داشت

حالا فقط تصویر ِ گریان مانده بی تو

.

در سرزمین ِ دل که عمری بود، آرام

سیل و بلا و باد و طوفان مانده بی تو

.

از او که آزاد و رها اندر جهان بود

حالا اسیری کنج زندان مانده بی تو

.

از آنکه روز و شب خدا را می پرستید

حالا فقط یک عبد ِ شیطان مانده بی تو

.

از شوق و شور ِ آدم و حوا به آن سیب

تبعیدشان از باغ ِ رضوان مانده بی تو

.

از آنکه یوسف وار، مِهرت را به دل داشت

یعقوب ِ دلتنگی به کنعان مانده بی تو

.

از آن هوای پاک و زیبا و دل انگیز

دود و غبار شهر ِ تهران مانده بی تو

.

با دست، گویا آن گره ها وا نمی شد

بر من فقط آزار ِ دندان مانده بی تو

.

رفتی؟ خدا پشت و پناهت، یار جنگی

یادت ولی اینجا گروگان مانده بی تو

.

این را بدان ای نازنین، تا آخر ِ عمر

شخصی دچار درد هجران مانده بی تو

.

نه راه پس دارد نه راه پیش، انگار

در کار ِ خود هر لحظه حیران مانده بی تو

.

از درد ِ دوری تو شد چون شهریاری

کز غصه هر دم، او غزلخوان مانده بی تو

.

شعر ِ امیر و آه و درد او زِ هجران

چون چکشی بر روی سندان مانده بی تو