معین تبریزی – چرا ؟

آفریــن هــا بــر تــو بـاد اما خطا آمـوختــی !

من که غیر از دل به دست آوردنت کارم نبود

نازنینــــا دل شکستــن را چـــرا آمـوختــی ؟

در فـراقت گریــه هــای بی امــان آمـوختــم

خنــده هــا سـوی دل آزاران مـــا آمـوختــی

صد دریــغ از عمر بــر بادم کـه در پایــان آن

در خطابم جای “تو” گفتن ، “شما” آموختی

دوستــانم را رهـا کردم ، بـه دست آرَم تو را

ازبــرای دشمنــــان مــن وفـــا آمـوختــی ؟!

بهــر وصلت دل بریــدن از جهـــان آموختـم

دل بــریـــدن از مــنِ دردآشنــــا آمـوختــی

صبح بــا بــاد صبـا ، مهـر و وفــایت گفتـه ام

بی وفــایــی را تــو از بــاد صبــا آموختـی ؟

کاش با من مهربان بودی ، ولی ای بی وفــا !

ایــن همـه نامهربــانـی را کجــا آموختــی ؟

مــی روم امـــا نـگـــه دار ایــن کلام درد را

عــاقبت جـور و جفــا بینـی ، جفـا آموختـی

بس نشاندی بر دلم امشب سرودت را مـعین

خوش به حالت ، از غم دنیـا صفا آمـوختی !