مریم اقبالیان – رفتی چرا بی وفا یار جانم … ” تصنیف “

داغی نهادی به قلب شکسته
مهرت همی بر دلم بنشسته
باز آ ! ببین ! زرد وُ زارم
روزم چو شب رفته رو به سیاهی
از من کلامی نمانده جز آهی
موجم… بسی بی قرارم

اندوه من آن کرشمهء تو
اشکم ز آه وُ ز عشوهء تو
اینک جدایی ز مهر وُوفا
دارم نشانی ز دشنهء تو…

هرشب سرشکم ز دیده روانه
دارم تمنا شَوی سویِ خانه
نامهربان! بس کن این قهر
بیند خدا هر دم این دل سنگت
مهر دروغ ؛ شیوهء پرِ جنگت
روزی بنوشی همین زهر …