مردم زنجان کجا بودند یا اصلا نبودند

مردم زنجان کجا بودند یا اصلا نبودند

آن زمان که منزوی تنها غزل ریزان نمودند

دیگرانی منزوی با نقل و باده یاد کرده

در دیارم شاعر مظلوم شعر تر سرودند

اهل زنجان را ربوده یوغ خوش آب و هوایی

رو به پایین سر نموده از چه راحت می غنودند

درکدامین گوشه ازاین کوچه ها می زیستی تو

یا کجا مدفون شده تو بر زیارت در ورودند

ازفلک پرسان شدم داد می کند فریاد وبیداد

 منزوی اندر وجوش منزوی قالب ستودند

سهم شعرشاعران شد زد به شعرش ضرب و تقسیم

برخی از این شعرها را جنیانی می ربودند

در زمستان گل بیارد جای برف و سوز و سرما

گر برون آرد دلیران منزوی را اهل جودند

جستم آداب هنر را دیدم آیین وداع را

کی قبول افتاد نذری بی هنرها در عنودند

در خیابان ،کوچه یادی نَبوَد از این منزوی ها

رو به بازار مسلمان بلکه آنها می شنودند

سنگسارت می کند گر بشنوند این اهل طعنه

زارعی دیده و بیند کس و ناکس درجمودند

شعر می خواند هنوزم زنده گورستان ما شد

تار می زد با خداوند آن خموشان در قعودند

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی