محمود مجیدی نسب – در سایه

منی که سیر و سر خوشم
ز مهر و عشق و عاطفه
مگر که روزه بوده ام
که میل آن رُطب کنم !

برای با تو ماندنم
بهانه ای دگر بیار
غریق بحر من نیَم
که تکیه بر خَشَب کنم

درخت ریشه دارم و
سرم به سوی آسمان
گمان چنین به من مبَر
هرزگیِ عَشَب کنم

اگر که طالب منی
بیا به زیر سایه ام
قدم به کوی من گذار
که بوسه از دو لب کنم