محمود رضائی(صبا) – حصارحجاب

رُخت به عصرغم افزای من چنان نوراست
به دست شب مسپارم به رفتنت مشتاب

اگرچه صبرزروی مه تو ممکن نیست
ولی کنم به ضرورت چوصبرماهی ازآب

شکست حرمت مه را سحاب ظلمت وباز
زگوشه گوشه ی عالم دمیده بس مهتاب

اسیربند بلا راچه جای سرزنش است
به عزتی که توراهست حال مادریاب

به ناله آمده زنجیرازین نوای عراق
حجازکی رود این کاروان به نای رباب

چه خوش خیال بود باد اگرگمانی کرد
مگرچراغ بمیردخمش شود مهتاب

عجیب ولوله ای گشت ومحشری برپا
بخوان کلام خداراکنون به قصدعذاب

به خردسال سه سالت نگر ورای همه
به آن لبان ترک خورده وبه پای پرآب

چه گویمش چوبگیردبهانه های تورا
مگربه قصه ی شیرینت او رود درخواب

چه بیخودانه رود نیزه این سو وآن سو
گمان کنم که زخونت شدست مست وخراب

امانتیست گران بارعشق وشوق وفراق
عنایتی کن ودستی بگیروروی متاب