محمد منصورفلاح – یادش بخیر

رَدِ پــای خـاطــره هـا مـانــده ایــنــجا یــادگــار

انـتـهـای کــوچــۀ بـن بـســتِ بـاغِ اَرغــــــوان

دخـتـــری بـود آن قـدیـما بـا دلِ مــن ســازگـار

از هـوای عـاشـــقی سـرشـار و مثـلِ مـن کمی

ساده و بـی ادعا .بی هـای وهـوی و بی هــوار

روی آجـــــرهـــای دیـــوارِ کــــجِ بــاغِ هــلـــو

مــی کـشیـدم قلــب و تـیــری از نگاه بی قــرار

تیلــه بـازی هایمان جـدی و گـاهــی بـا نـِــزاع

جنگ و دعــواها بـرای تیله ای . دیــوانـه وار

مـوقــعِ رفـتــن بـه خانه حالِ مان هــم دیـدنـی

پیــرهــن پـاره . تــن خـاکـی . قـیافـــه.خنده دار

تــوپِ دولّایــی قــرمــز. شیـشـۀ هـمسـایـه هــا

اولیـــن جمله هـمـیـن . آی بچه ها. یالا فـــرار

خـاطــراتِ آن زمـانِ و کــودکـی یـادش بخـیــر

شیطــنت در کـوچــه هـا و بـی خـیـالِ روزگـار

کوچه رفت وخاطرات و خش خشِ برگِ درخت

شـور و شــوق واشکِ چشــمِ عاشقــی در انتظار

(با تقدیم احترام ــ #محمدمنصورفلاح)