محمد جواد قیاسی – خودم برای دل خود سیاه می پوشم

همین که شیوه ی شعرانگی گرفتم، آه…
رونـد زنــدگی از اصــــل شــد فراموشم

خــدا نخــواسـت ســـرم داد مــرگ را بزند
و چند قطره جنون ریخت در سر و گوشم

همین خوش است که با اینکه رد شدی از من
هنــوز ردّ تـو مــانده سـت روی آغوشم

غمـت تمــام مرا از تن خودم کنده ست
که خود قبای برازنده ای ست بر دوشم

کسی که نیست عزادار مرگ قلب کسی
خـودم بــرای دل خـود سیاه می پوشم

محمدجواد قیاسی