مجتبی باقی – عاشورا و انتظار

سرمنشأ تمام سخن ها نگاه اوست
چشمان او نمونه ی آیات محکم است

شان نزول سوره ی “وَالْفَجْر” چشم اوست
نامش برای عالم و آدم مکرّم است

رمز ورود عشق خدا ذکر “یا حسین”
تکرار نام او به غزلها چو مرهم است

اشک قلم به گوشه ی دفتر نشسته است
این بیت ها قصیده ی هجران و ماتم است

شعرم دوباره بوی غم و رنگ خون گرفت
“گویا عزای اشرف اولاد آدم است”

از مأذنه صدای موذن رسد به گوش
“قد قامت العزا” ست که در خلق عالم است؟

باید دوباره از غم زینب سرود و خواند
سوزی عجیب در دل ماه محرّم است

عطر صدای حضرت مولا رسد به گوش:
آیا کسی به یاری دینم مصمّم است؟

پُل می زنم به قافیه ی انتظار عشق
بی یاد یار؛ بیت و غزل حرف مبهم است!

شعر حضورِ یار، پر از استعاره هاست
یادش نماد عشق و بهار مجسم است

یعقوب چشم ما به امید ظهور اوست
دنیا بدون یاد و حضورش جهنم است

عمرم به شوق دیدن رویش به سر رسید
کِی فرصت طلوع بهاران فراهم است؟

#مجتبی_باقی