فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 26 فروردین 1403

متفرقات – قسمت ششم

بــه کــویـش مــشــت خــاکــی مــی فــرســتــمپــــــیـــــام دردنـــــاکـــــی مـــــی فــــــرســــــتــــــمدمــــــــاغ نــــــــامــــــــه پــــ…

بــه کــویـش مــشــت خــاکــی مــی فــرســتــمپــــــیـــــام دردنـــــاکـــــی مـــــی فــــــرســــــتــــــم
دمــــــــاغ نــــــــامــــــــه پـــــــــردازی نــــــــدارمبـــه مـــســـتـــان بـــرگ تـــاکـــی مــی فـــرســـتـــم
***
گر تـو بـا هر خار و خس خواهی چو گل افروختـناز چــراغ غــیــرتـــم (گــل) مــی کــنــد واســوخــتــن
مـا چـو گـل بـا سـینه صـد چـاک عـادت کـرده ایمبــخــیـه را بــر زخــم نــتــوانــی بــه ســوزن دوخــتــن
***
مردم از افـسـردگی ای بـخـت چـشـمی بـاز کـنگـــــریــــه را آگـــــاه گـــــردان، نــــالــــه را آواز کـــــن
ای کـه می بـخـشـی بـه گـلـچـینان کـلـید بـاغ رااول ایـــن قـــفـــل گـــره از بـــال بـــلـــبـــل بـــاز کـــن
***
درگـذشــت از خــاکــســاری دشــمـن از آزار مـنشـــد حـــصـــار عـــافـــیــت کـــوتـــاهــی دیــوار مــن
سـخـت جـانـی داردم از شـکـوه گـردون خـمـوشخــنـده کـبــک اســت شــور ســیـل در کـهـســار مـن
***
از نــصــیـحــت دم مــزن بــا خــاطــر افــگــار مــنکـــز دوای تـــلـــخ بـــدخـــوتـــر شـــود بـــیــمــار مــن
جـوش یکرنگی ز من نام و نشان بـرداشتـه استمـــی دهـــد آزار خــــود، هـــر کـــس دهـــد آزار مـــن
***
خــیــره گــردد دیــده صــبــح از جــلــای داغ مــنداغ دارد مــــهــــر تــــابـــــان را صــــفــــای داغ مــــن
نیسـت گـر صـحـرای مـحـشـر سـینه گـرمم، چـرامـی پــرد چـون نـامـه هـر سـو پـنـبــه هـای داغ مـن؟
***
نـیـســت غــیـری در حــریـم دیـده نـمــنـاک مــننـام لــیـلــی نـقــش مــی بــنـدد ز اشــک پــاک مــن
اینقدر بـی طاقتـی در مشت خـاری بـوده اسـت؟روی دریــا شــد کــبــود از ســیــلــی خــاشــاک مــن
***
مـنـقـلـب گـشـتـه اسـت از دور فـلـک احـوال مـنضــعــف پــیـری در جــوانـی کــرده اســتــقــبــال مــن
جـنـس مـن قـارون شـد از گـرد کـسـادی و هنـوزچــشــم حــاســد بــرنـمـی دارد ســر از دنـبــال مــن
***
خــون ز چــشـم عـاشــقـان بــیـگـنـاه آمـد بــرونتـــا ز رویــش آن خـــط عـــاشـــق نــگــاه آمــد بـــرون
در کــنــار رحــمــت دریــای بـــی پـــایــان فــتـــادچــون حــبــاب آن کــس کـه از قــیـد کـلـاه آمـد بــرون
***
زبـان شانه را از حـرف زلفش کی تـوان بـسـتـن؟پــریـشـان گـوی را نـتــوان ز غـمـازی زبــان بــســتــن
کـسـی تـا چـند ریزد خـار در چـشـم تـماشـایی؟خـدا فـرصـت دهـد، خـواهـیـم نـخـل بـاغـبـان بـسـتـن
ز پـرکـاری نظـر مـی پـوشـد از عـشـاق سـوداییدکـان داری اسـت در جـوش خـریـداران دکـان بـسـتـن
غنیمت می شـمارم صحـبـت گل، نیسـتـم بـلبـلکــه عــمـرم بــگــذرد ایـام گــل در آشــیـان بــســتــن
***
ز رخـسـار تـو خـونـها در دل گـل مـی تـوان کـردنز زلـفـت حـلـقـه ها در گـوش سـنبـل می تـوان کـردن
ز بـس خـون جـگـر مـکـتـوب مـا را داده رنـگـیـنـیبــه جــای بــرگ گـل در کـار بــلـبــل مـی تــوان کـردن
***
کجـا طی راه حق بـا جـان غافل می تـوان کردن؟بــه پـای خـفـتـه کـی قـطـع مـنـازل مـی تـوان کـردن؟
اگـر ذوق شـهادت تـشـنه جـانان را امان بـخـشـدچـه خـونـهـا در دل بــی رحـم قـاتــل مـی تـوان کـردن
سـراب و آب را نتـوان جـدا کردن بـه چـشم از همبــه نـور دل تــمــیـز حــق و بــاطــل مـی تــوان کــردن
رعیت نیسـت ممکن شـاه را محـکوم خـود سـازداگـر سـرپـیچـد از فـرمـان چـه بـا دل مـی تـوان کـردن؟
***
بـه تـنهایی گل از وصل گلستـان می تـوان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
ادب حـسـن حـجـاب آلـود را بـی پـرده می سـازدبـه دسـت کـوتـه اینجـا بـیشـتـر گـل مـی تـوان چـیدن
***
بـیا ای عـشـق جـان پـای در گـل را بـه راه افـکـنز آه ســردی آتــش در دلـم چــون صــبــحــگـاه افـکـن
رگ خـواب اسـت از افسـردگی ها رشـتـه اشکمبـه هـویـی ایـن گـرانـخـوابـان غـفـلـت را بـه راه افـکـن
نــدارد راهــی از افــتــادگــی نــزدیــکــتــر دولــتچـو یـوسـف خـویـش را در مـنـزل اول بــه چــاه افـکـن
***
نمی آیی، نمی خوانی، نمی جـویی خـبـر از منخــدا نـاکــرده در دل رنـجــشــی داری مــگــر از مــن؟
بـگـو تـا گـریـه را دامـان کـوشـش بــر کـمـر بـنـدماگــر بــر دل غــبـــاری داری ای روشــن گــهــر از مــن
***
بـه فـکـر از عـقـده افـلـاک نـتـوان کـرد سـر بـیرونچــرا در بــیـضــه آرد مــرغ زیــرک بــال و پــر بــیــرون؟
چـو ملـک دلنشـین نیسـتـی ملکـی نمی بـاشـدکـه از دلـبــسـتــگـی ز آنـجـا نـمـی آیـد خـبــر بــیـرون
ز فـرش بــوریـا گـردیـد خـواب تــلـخ مـن شـیـریـنز بــنــدیـخــانــه نـی صــاف مــی آیـد شــکــر بــیـرون
***
راز عــشـــق از دل بـــی تـــاب نــیــایــد بـــیــرونگـــل از آتــــش، شــــکـــر از آب نـــیـــایـــد بــــیـــرون
نـگـه از چــشـم کـبــود تــو چــه خــوش مـی آیـدیــوســـف از نـــیــل بـــه ایــن آب نـــیـــایـــد بـــیـــرون
در چـنـین فـصـل بـهـاری کـه گـل از سـنـگ دمـیدزاهـــد از گـــوشــــه مـــحــــراب نـــیـــایـــد بــــیـــرون
نـیـســت از ورطــه افــلــاک خــلــاصــی مـمـکــنبــــه شــــنـــا مـــوج ز گــــرداب نـــیـــایـــد بــــیـــرون
***
ز عــشــق بـــی مــژه تـــر نــمــی تـــوان بـــودنبـــهــار بـــی مـــی و ســـاغـــر نــمــی تـــوان بـــودن
نـگـه از چــشـم کـبــود تــو چــه خــوش مـی آیـدیــوســـف از نـــیــل بـــه ایــن آب نـــیـــایـــد بـــیـــرون
در چـنـین فـصـل بـهـاری کـه گـل از سـنـگ دمـیدزاهـــد از گـــوشــــه مـــحــــراب نـــیـــایـــد بــــیـــرون
نـیـســت از ورطــه افــلــاک خــلــاصــی مـمـکــنبــــه شــــنـــا مـــوج ز گــــرداب نـــیـــایـــد بــــیـــرون
***
ز عــشــق بـــی مــژه تـــر نــمــی تـــوان بـــودنبـــهــار بـــی مـــی و ســـاغـــر نــمــی تـــوان بـــودن
دلــم ز کــنــج قــفــس تـــا گــرفــت دانــســتـــمکـــه در بـــهــشـــت، مـــکـــرر نــمـــی تـــوان بـــودن
***
خــوش اســت چــاشــنــی ســود در زیـان دیـدنرخ بــــــهــــــار در آیــــــیــــــنــــــه خــــــزان دیــــــدن
چـه خـوب کـرد کـه بـلـبـل خـزان ز گـلـشـن رفـتشـــکــســـتـــه رنــگــی گــل را نــمــی تـــوان دیــدن
رویـت کـه شـســت چــهـره بــه آتــش نـقـاب ازوشــــد مــــشــــرق ســــتــــاره و مـــه آفــــتــــاب ازو
چــشــم حــیـا مـدار ز خــوبــان، کـه آیـنـه اســتامــــروز دیــــده ای کــــه نــــرفــــتــــه اســــت آب ازو
جـــرات نـــگـــر کـــه در قـــدح مـــوم کـــرده ایــمآن بـــاده ای کـــه هـــســـت بـــط مـــی کـــبـــاب ازو
***
ای غــنــچــه زر خــریــد گــلــســتـــان بـــوی تــوخـــورشــیــد خـــانــه زاد شـــبـــســـتـــان مــوی تـــو
ســرگــشــتــگــی و تــیـره ســرانــجــامــی مــراغــــیـــر از خــــط ســــیـــاه کــــه آرد بــــه روی تــــو؟
***
در مــجـــلــس شــراب رخ شــرمــگــیــن مــجـــواز جـــویــبـــار شـــعـــلـــه گـــل کـــاغـــذیــن مـــجـــو
مــجــنــون بــه پــای نــاقــه لــیـلــی نــهــاد رویرنـــگ ادب ز لـــالـــه صــــحــــرانـــشــــیـــن مـــجــــو
از آفــــتــــاب، صــــلـــح بــــه روز ســــیـــاه کـــننــقــشــی کــه بـــر مــراد بــود زیــن نــگــیــن مــجــو
***
مـی بـده سـاقـی کـه از فـیض شـراب صـبـحـگـاهنـــور مـــی بــــارد ز روی آفـــتــــاب صــــبــــحــــگـــاه
نـقـد انـجـم را بـه یـک جـام صـبـوحـی مـی دهـدخــوب مــی دانــد فــلــک، قــدر شــراب صــبــحــگــاه
***
چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکـه پــیـغـام زبــانـی را کـنـد مـکـتــوب ســربــســتــه!
***
دســتــی کـه ریـزشـی نـکـنـد زیـر خــشــت بــهاز کــعــبــه ای کـه فــیـض نـبــخــشــد کــنـشــت بــه
هـر ســطـر، روزنـامـه آشـفـتــه خــاطـری اســتگـــیــســـوی مــاتـــمــی ز خـــط ســـرنــوشـــت بـــه
***
از عـرق رخـسـار گـلـگـون را گـلـسـتـان کـرده ایبــازای ســرچــشــمـه خــورشــیـد، طـوفـان کـرده ای
گر چـه شمشیر تـرا سـنگ فسـان در کار نیسـتخــواب ســنـگـیـن را فــســان تــیـغ مـژگـان کــرده ای
***
پـا چـو مـجـنـون جـمـع اگـر در دامـن صـحـرا کـنیمــی تـــوانــی رام لــیــلــی را ز اســـتـــغــنــا کــنــی
بـی تأمـل مـی کـنـی در کـار بــاطـل عـمـر صـرفچـــون بـــه کــار حـــق رســی امــروز را فــردا کــنــی
کـار خـود را راسـت کـن بـا قـامـت هـمـچـون الـفبــا قـد خــم چــون مـیـسـر نـیـسـت سـر بــالـا کـنـی
***
بـا خـموشی هسـتـی از نیکان عالم بـی سـخـنچـون گـشـودی لب بـه گـفـتـن، نیک یا بـد می شـوی
***
ازان رخــســار حــیـرت آفــریـن تــا پــرده واکـردیمــرا چـــون دیــده قــربـــانــیــان بـــی مــدعــا کــردی
بـه خـون آغـشـتـه نـتـوان دید آن لـبـهای نـازک راوگـرنـه بـا تـو مـی گـفـتـم چـهـا گـفـتـی، چـها کـردی
***
ندارد حـسن خط چـون من غلام حلقه در گوشینـدارد صـفـحــه دوران چــو مـن عـاشــق بــنـاگـوشـی
مـرا در قـلـزمـی شـور مـحـبـت مـی دهد جـولـانکـه بــاشـد آسـمـان آنـجــا حـبــاب خـانـه بــر دوشـی
***
دل هر کس که از خـورشـید ایمان گشـت نورانیبـود از اشـک دایـم کـار چـشـمـش سـبــحـه گـردانـی
ز غــفــلــت مـگــذران بــی گــریـه ایـام مـحــرم راکـه ده روزسـت سـالـی مـوسـم ایـن دانـه افـشـانـی
***
عـرق آلـود ز مـی طــرف جــبــیـن ســاخــتــه ایدیـــده هـــا را صـــدف در ثـــمـــیـــن ســـاخـــتـــه ای
ســاده لــوحــی بــود آیـیـنــه صــد نــقــش مــرادتــو ز صـد نـقـش بــه نـامـی چـو نـگـیـن سـاخـتـه ای
***
بـی سـبــب بـر سـرم ای عـربــده سـاز آمـده ایاز دل مــن چــه بــه جــا مــانــده کــه بـــاز آمــده ای؟
ز ره صــبــر چــه پــوشــم، کـه (ز) الـمـاس نـگـاهســـیـــنـــه پــــردازتـــر از چـــنـــگـــل بــــاز آمـــده ای
***
از کــــجــــی نــــاخــــنـــه دیـــده انــــور گــــردیراســت شــو راســت کــه ســرو لــب کــوثـــر گــردی
نـعــل نـان اســت در آتــش ز پــی گــرســنـگــانچـــه ضـــرورســـت پـــی رزق بــــه هـــر در گـــردی؟
خــم نـمــودنـد قــدت را کــه زمـیـن گــیـر شــوینــه کــه از بـــی بـــصـــری حـــلــقـــه هــر در گــردی
بــوالـهـوس نـیـسـت بـه لـطـف تـو سـزاوار، ولـیشـــرمـــت آیـــد ز غـــلـــط کـــرده خـــود بــــرگـــردی
***
از سـخـن چـنـد چـو سـی پـاره پـریشـان گـردی؟مـــهـــر زن بـــر لـــب گـــفـــتـــار کـــه قـــرآن گـــردی
جــگــر خــود مـخــور از حــســرت گـلـزار خــلـیـلآتـــش خـــشــم فــروخــور کــه گــلــســتـــان گــردی
بـــاش والــه کـــه دریــن دایــره بـــی ســـر و پـــامـــی شـــوی مـــرکـــز اگـــر دیــده حـــیــران گـــردی
***
کــنــد چــه نــشــو و نــمــا دانــه زمــیـن گــیـریکـــه در گـــذار نـــدیـــده اســــت ابــــر تــــصـــویـــری
مـبــرهـن اســت ز شــبــنـم ربــایـی خــورشــیـدکــه در بـــســـاط فــلــک نــیــســـت دیــده ســـیــری
بــه هـر کـه نـیـسـت بــه حــق آشـنـا، نـدارد کـارنـــدیـــده ام چـــو ســـگ نـــفـــس آشـــنـــا گـــیــری
***
زهـی نــگــاه تــو بــا فــتــنـه گــرم هـمــدوشــیبـــه دور خـــط تـــو خــورشــیــد در ســیــه پـــوشــی
ز قــرب زلــف دل آشــفــتــه بـــود، غــافــل ازیــنکــه در دو روز کــشــد کــار خـــط بـــه ســرگــوشــی
***
ز چـــهــره تـــو چـــو خــوشــیــد نــور مــی بـــارداگـــر تـــو در دل شـــبــــهـــا ســـتـــاره بــــار شـــوی
بــه اعــتــبـــار جــهــان الــتــفــات اگــر نــکــنــیبـــه دیــده هــمــه کــس ز اهــل اعـــتـــبـــار شـــوی
اگــر ز نــعــمــت الــوان بــه خــون شــوی قــانــعچـــو نــافـــه از نــفـــس گــرم مــشـــکــبـــار شـــوی
فــریــب وعــده بـــی حــاصــلــان مــخــور صــائبکــه هــمــچــو ســاده دلــان خــرج انــتـــظــار شــوی
***
غـــافـــل ز ســـیـــر عـــالـــم انـــوار مـــانـــده ایدر عــــقــــده بـــــزرگــــی دســــتـــــار مــــانــــده ای
گـم کـرده ای چـو شـعـلـه ره بـازگـشـت خـویـشدر زیـــر دســـت و پــــای خـــس و خـــار مـــانـــده ای
شــبـــنــم بـــه آفــتـــاب رســانــیــد خــویــش رادر دام رنـــگ و بــــو چـــه گـــرفـــتــــار مـــانـــده ای؟
***
در گـریـه چــشـم افـشــک فـشــان را نـدیـده ایفـــصـــل بــــهـــار لـــالـــه ســــتــــان را نـــدیـــده ای
ای عــنـدلــیـب ایـن هـمـه تــعــریـف گــل مـکــنتـــو حـــســـن نـــیـــمـــرنـــگ خـــزان را نـــدیـــده ای
***
آســـوده ای کـــه لــطـــف نــمــایــان نــدیــده ایآن ســـیـــنـــه را ز چــــاک گـــریـــبــــان نـــدیـــده ای
از شـــوخـــی نــگــاه در آن چـــشـــم غــافــلــیدر قـــطـــره چــــار مـــوجــــه طـــوفـــان نـــدیـــده ای
از شـسـت غـمـزه نـاوک مـشـکـیـن نـخــورده ایدر گـــرد ســـرمــه جـــنــبـــش مـــژگـــان نــدیــده ای
***
زهــاد را بـــه حــلــقــه رنــدان چــه مــی بـــری؟ایـن خــار خــشـک را بــه گـلـسـتــان چــه مـی بــری
جـنت بـه چـشـم مرده دلـان نخـل ماتـمی اسـتزهــاد را بـــه ســیــر گــلــســتــان چــه مــی بـــری؟
***
ای فــتــنــه از ســپــاه تــو تــیــری ز تــرکــشــیاز خـــنــده تـــو شـــور قـــیــامــت نــمــکـــچـــشـــی
مــیــدان بـــی قـــراری مــا را کـــنــار نــیــســـتدل یــک ســـپـــنــدو عــشـــق تـــو دریــای آتـــشــی
***
صــبــر مــرا حــوالــه بــه ســیـمــاب مــی کــنـیدلـــداری ســـفـــیـــنـــه بـــه گـــرداب مـــی کـــنـــی
مــا هــمــچـــو داغ لــالــه ســـیــه روزگـــار و تـــوســیــر ســمــن فــشــانــی مــهــتـــاب مــی کــنــی
بـــیـــدار مـــی کـــنـــنـــد بـــه آواز بــــوســـه اتدر دامـــن فـــرشـــتــــه اگـــر خــــواب مـــی کـــنـــی
***
مــــحـــــبـــــت چـــــون کـــــنــــد زورآزمــــایــــیشــــکــــســــت آرد بــــه قــــلــــب مــــومــــیـــایـــی
بــــه رنـــگ و بــــو مــــنــــاز ای گــــل کــــه داردخـــــزان در آســـــتـــــیــــن دســـــت حـــــنـــــایــــی
***
مـــرا چـــون نـــیــســـت طـــالـــع ز آشـــنـــایــیهـــمــــان بــــهـــتــــر کــــه ســــازم بــــا جــــدایـــی
مــن و بـــیــگــانــگــی، کــز خـــوش قــمــاشــینـــــدارد پــــــشـــــت و رو چــــــون آشـــــنـــــایـــــی
***
بــــاز رنـــگـــت شـــکـــســــتــــه اســـت امـــروزتـــــا کــــجـــــا رنــــگ عــــشــــق ریــــخـــــتـــــه ای
***
تـــا چـــو ســرزلــف صــد شــکــســت نــیــابـــیدامـــن مــــعــــشــــوق را بــــه دســــت نـــیـــابــــی
تـــا نــدهــی خــویــش را تــمــام بـــه عــلــمــیبـــعــضـــی ازان را چـــنــان کــه هــســـت نــیــابـــی
***
نـهـشــت شــرم رخ از گــوشــه نـقــاب نـمــایـینــشــد کــه گــوشــه کــاری بـــه آفــتـــاب نــمــایــی
هـوا چــو ابــر شـود شـیـشـه را بــه جــلـوه درآورمـــبــــاد دخــــتــــر رز را بــــه آفــــتــــاب نـــمـــایـــی
***
بــهــار مــی گــذرد، ســیـر گــلــســتــانــی کــنبـــه آشــیــان چـــه فــرو رفــتـــه ای، فــغــانــی کــن
مـــبــــاد خــــیـــره شـــود آرزوی خــــام طـــمـــعبـــه وقــت خـــواب گــل بـــوســه را نــشــانــی کــن!
تــرا بــه خــلـق، تــمـاشــایـیـان شــنـاخــتــه انـدبـــرای گــلــشـــن خـــود فـــکـــر بـــاغـــبـــانــی کــن
***
بــه هــرزه نــالــه و فــریــاد ای ســپــنــد مــکــناگـــر ز ســـوخـــتـــگـــانــی صـــدا بـــلـــنـــد مـــکـــن
مــــبــــاد ز هــــر نــــدامــــت گــــزد زبــــان تــــرابـــه تـــلــخــکــامــی عــشــاق نــوشــخــنــد مــکــن
***
یـکــی هـزار شــد از عــشــق نـاتــمــامــی مــنز آفــــتـــــاب قــــیــــامــــت فــــزود خــــامــــی مــــن
کـــمـــال چـــون مـــه نــو بـــوتـــه گـــدازم شـــدبـــه از تـــمـــامـــی مـــن بـــود نـــاتـــمـــامـــی مـــن
***
خـــتـــم اســـت بـــر خـــرام تـــو راه نـــظـــر زدنچـــون آه صـــبــــحـــگـــاه بــــه قـــلـــب جـــگـــر زدن
در خــامـشـی گـریـز ز گـفـتــار، زان کـه هـســتآن گــل بــه جــیـب ریـخــتــن، ایـن گـل بــه ســر زدن
***
اول عـــلـــاج مـــا بـــه نـــگـــاه کـــشـــنـــد کـــنآنــــگــــاه غــــیـــر را هـــدف نـــوشــــخــــنــــد کــــن
از صــد یـکــی بــه ســوز نــهـانـی نــمــی رســدای کـــمــتـــر از ســـپـــنــد، صـــدایــی بـــلــنــد کــن
***
خــود را بــه عـشـق کـم ز خـودی مـتــهـم مـکـنآیــیــنــه هــســت، بـــر نــگــه خــود ســتـــم مــکــن
عـشــق اســت و صــد هـزار غـم عــافـیـت گـدازتــــاب جـــفـــا نـــداری بــــر خـــود ســـتـــم مـــکـــن
***
تــیـغ دو دم بــود لــب خــنـدان بــه چــشــم مـنشــاخ گــل اســت زخــم نــمــایـان بــه چــشــم مــن
گـشـتــه اســت از نـظـاره آن ســرو جــامـه زیـبســوهـان روح، ســرو گــلــســتــان بــه چــشــم مـن
صــبـــح دگــر شـــود ز پـــی خـــواب غــفــلــتـــمخــالــی اگــر کــنــنــد نــمــکــدان بـــه چــشــم مــن
***
هــر نــغــمــه طــرازی نــربـــایــد دل مــســتـــاناز نــالـــه نــی وجـــد کـــنــد مـــحـــمــل مــســـتـــان
از طـــاق فـــرود آیـــد و در پــــای خــــم افـــتــــدخــشــتــی کـه ســرانـجــام کـنـنـد از گـل مـســتــان
***
ز لــبـــاس تـــن بـــرون آ بـــه گـــه نــیــاز کـــردنکــه بــه جــامــه هـای صــورت نــتــوان نــمــاز کــردن
قد همچـو تـیر خـود را بـه سـجـود حـق کمان کنکــه بــه ایــن کــلــیــد بـــتــوان در خــلــد بـــاز کــردن
***
دل ز مــــــهــــــر بــــــوالــــــهـــــوس آزاد کــــــنشــــــعــــــلـــــه را از قــــــیـــــد خــــــس آزاد کــــــن
مـــا حــــریـــف درد غـــربــــت نـــیـــســــتــــیـــممـــــــرغ مـــــــا را بــــــــا قـــــــفـــــــس آزاد کـــــــن!
***
بـــرد تـــا رنـــگ حـــیـــا را بـــاده از رخـــســـار اوآنـچــه بــســیـارســت گــلـچــیـن اســت در گــلـزار او
طــره دســتــار او هــمــســایـه بــال هـمــاســتپـــادشـــاهــی کــرد گــل بـــر گــوشـــه دســـتـــار او
***
نــیــســت هــر آیــیــنــه را تــاب رخ گــلــرنــگ اوهــم مــگــر آیـیــنــه ســازنــد از دل چــون ســنــگ او
در شــب تـــاریــک نــتـــوان دزد را دنــبـــال رفــتدل گـرفــتــن مـشــکــل اســت از طــره شــبــرنـگ او
از لطـافـت نسـبـت رخـسـار او بـا گـل خـطـاسـتکــــز نـــگــــاه گــــرم گـــردد آفــــتــــابــــی، رنـــگ او
***
عـــمـــر را ســـازد دو بـــالـــا، دیــدن بـــالـــای اوخـــضـــر و عـــمـــر جـــاودان، مـــا و قـــد رعـــنــای او
خواجه مستـغنی ز دین من بـه دنیای دنی استچـون نـبـاشـم مـن بـه دین مـسـتـغـنـی از دنـیای او؟
***
مـی بـه جـامـم مـی کـنـد چـشـم خـمـارآلـود تـوگــل بـــه طــرحـــم مــی دهــد روی بـــهــارآلــود تـــو
مـی رســی از گـرد راه و مـی تــوان بــرداشـتــنگــــرده خــــورشــــیــــد از روی غــــبـــــارآلــــود تـــــو
***
ای قــیـامــت نــخــل بــنــد قــامــت رعــنــای تــونـــخـــل رعـــنـــایـــی بــــه بــــارآورده بــــالـــای تــــو
حــق مـا افــتــادگـان را کـی تــوان پــامـال کــرد؟بــــوســـه مـــن کـــارهـــا دارد بـــه خـــاک پـــای تـــو
***
ای صــبـــا احــوال مــا بـــا پـــاســبـــان او بـــگــواشـــتـــیـــاق ســـجـــده را بــــا آســـتـــان او بــــگـــو
هـر کــجــا آن شــاخ گـل را نـاز بــگـشــایـد کـمـرشــــکــــوه آغــــوش مـــا را بــــا مـــیـــان او بــــگــــو
***
مــگــر ذوق خــودآرایــی بـــرانــدازد نــقــابــش راوگــرنـه عــشــق مــســکــیـن چــه دارد رونـمــای او؟
***
قـــیــامـــت را بـــه رفـــتـــار آورد ســـرو روان تـــوزنـد مـهـر خــمــوشــی بــر لــب عــیـســی زبــان تــو
صـبـا را مـنع می کـردم ز گـلـزارت، چـه دانسـتـمکـه زیـر دســت صـد گـلـچــیـن بــرآیـد گـلـسـتــان تــو
***
یــکــی هــزار شــد از خــط ســبـــز، شــهــرت اوازیــــن غــــبـــــار بــــلــــنــــدی گــــرفــــت رایــــت او
اگــر چـــه بـــود گــلــوســـوز آن لــب شــکــریــنشـــد از خـــط عــســـلــی بـــیــشـــتـــر حـــلــاوت او
***
اگـــر ز تــــیـــغ کــــنـــد روزگــــار افــــســــر تــــوبـــرون نـــمـــی رود ایــن بـــاد نـــخـــوت از ســـر تـــو
ز ســرکــشــی تــو نــبــیـنـی بــه زیـر پــا، ورنــهبـــه لـــای نـــفـــی بـــنـــا کـــرده انـــد پـــیــکـــر تـــو
***

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج