فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 6 اردیبهشت 1403

متفرقات – قسمت سوم

گـه لـب لـعـلـش دهد دشـنام و گـه تـحـسـین کـندهـر نـفـس خــود را بــه رنـگـی در دلـم شـیـریـن کـنـددانـی از خــارا بــریـدن مـطـلـب فـرهـاد چــیـسـت؟م…

گـه لـب لـعـلـش دهد دشـنام و گـه تـحـسـین کـندهـر نـفـس خــود را بــه رنـگـی در دلـم شـیـریـن کـنـد
دانـی از خــارا بــریـدن مـطـلـب فـرهـاد چــیـسـت؟مـی کـنـد مـشـقـی کـه چـون جـا در دل شـیرین کـند
***
مـی گـذارد کـفـش هـر کـس پـیـش پـای مـیهـمـاندر لــبـــاس خـــدمــت اظــهــار مــلــالــت مــی کــنــد
***
روح را بـــا تــن شــکــم پـــرور بـــرابـــر مــی کــنــدبـــادبـــان را کــشــتــی پـــربـــار لــنــگــر مــی کــنــد
تــخــم نـیـکـی را زمـیـن پــاک اکـســیـر بــقـاســتقــطــره آبــی کــه نــوشــد تــیـغ جــوهـر مــی کــنــد
***
مـیـان نـور و ظــلــمـت عــالـمـی دارم، نـمـی دانـمکـه شـامـم صـبــح یـا صـبــح امـیـدم شـام مـی گـردد
بـه گـمـنامـی قـناعـت کـن دل روشـن اگـر خـواهیکـه در چـشـم نـگـیـن عـالـم سـیـاه از نـام مـی گـردد
***
ز عـشــق افـزون تــمـنـای دل خــودکـام مـی گـرددز خــورشــیـد قــیـامـت ایـن ثــمـرهـا خــام مـی گـردد
ز هـمــواری نـگــیـن تــا نـامــور گــردیـد دانـســتــمکـه هر کـس می شـود هموار، صـاحـب نام می گـردد
سـگ لـیـلـی بـه جـز لـیلـی نـگـردد آشـنـا بـا کـسوگـرنـه آهـوی وحــشــی بــه مـجــنـون رام مـی گـردد
***
کـدامـیـن سـیـنـه مـجـروح مـهـمـان تـو مـی گـردد؟کــه شــور حــشــر بــر گــرد نـمـکــدان تــو مـی گـردد
نــیـنــدیـشــد ز دوزخ هـر کــه دارد داغ هــجــرانــتنـپــردازد بــه جــنـت هـر کــه حــیـران تــو مــی گــردد
تـو کـز شـوخـی بــنـای کـعـبــه را زیـر و زبــر کـردیکـــجـــا ویــرانــی مــا گـــرد دامــان تـــو مــی گـــردد؟
خــیـال روی او تــا در کـدامـیـن ســیـنـه مـی گـرددکـــه آب حـــســـرتـــی در دیــده آیــیــنــه مــی گــردد
طریق دوستـداری نیست خاموشی پـس از رنجششـکـایـت چــون گـره گـردیـد در دل، کـیـنـه مـی گـردد
***
دل عـاشـق بــه جــنـت قـانـع از دلـبــر نـمـی گـرددتـــســلــی تـــشــنــه دیــدار از کــوثـــر نــمــی گــردد
نـیـم غـافـل ز پــاس زیـردســتــان در زبــردســتــیچـو گـوهـر رشـتـه از پــهـلـوی مـن لـاغـر نـمـی گـردد
گـرانجـان در زمین خـشـک گـردد غـرق چـون قـارونکــف پــای ســبـــکــروحــان ز دریــا تــر نــمــی گــردد
***
کـسـی تـا کـی بــرای رزق دل بــر آسـمـان بـنـدد؟بــه جــاب آب، آب رو بــه جــوی کــهــکــشــان بــنــدد
ز بـس تـلـخ اسـت کـامـم از حـدیـث تـلـخ، حـیرانـمکه چـون بـا راسـتـی نی را شـکـر در اسـتـخـوان بـندد
***
خــطــش خــورشــیـد را در دامـگــاه هـالـه مـی آردرخ او جــــام مـــی را در لــــبــــاس لــــالـــه مـــی آرد
نـه از تـیشـه اسـت کـوه بـیـسـتـون را نـالـه و زاریشـکـوه حــســن شـیـریـن سـنـگ را در نـالـه مـی آرد
***
ز آب تـــیــغ او هــر بـــیــجــگــر ســربـــرنــمــی آردز ســـر تـــا نــگـــذرد غـــواص، گــوهــر بـــرنــمــی آرد
مـگــردان صــرف در تــن پــروری عــمــر گــرامـی راکـه عـیـسـی را بـه گـردون از زمـیـن خـر بــرنـمـی آرد
تــرا چــشــم قـیـامـت بــیـن نـدارد روشـنـی، ورنـهکـدامـیـن صـبــح سـر از جـیـب مـحـشـر بـرنـمـی آرد؟
***
نــهــال قـــامـــت او کـــی مـــرا از خـــاک بـــردارد؟کــه چــون نـقــش قــدم افــتــاده ای در هـر گــذر دارد
شـدم خــاک و نـیـامـد بــر ســر خــاکـم خــدنـگ اومـــگـــر از بــــال عـــنـــقـــا نـــاوک نـــاز تـــو پـــردارد؟
***
خــطــر از قــاطــعــان راه، رهــبـــر بــیــشــتــر داردکــه پــیــرو پــیــش رو از پــیــشــرو دایــم ســیــر دارد
مـنـم کـز سـوخـتــن دود از نـهـادم بــرنـمـی خـیـزدوگــرنـه هـر کــجــا خــاری اســت آهـی در جــگـر دارد
***
(غـــبـــارم را نـــســـیـــم نـــاتـــوانـــی دربـــدر داردغــریــب کــشــور طــالــع چــه پـــروای ســفــر دارد؟)
(غـلـط کـردم ز بــزم او جــدا گـشـتــم، نـدانـسـتــمخـــمــار بـــاده لــعــلــش چـــه عــالــم دردســـر دارد)
ز نـخـوت تــاج شـاهـان فـتــنـه هـا در زیـر سـر داردازیــن بـــاد مــخــالــف کــشــتــی دولــت خــطــر دارد
مــخــور زنــهــار از هــمــواری وضــع جــهــان بــازیکــه ایـن بــیـدادگــر در مــوم پــنــهـان نــیـشــتــر دارد
مـده سـررشـتــه کـوچــکـدلـی از دســت در دولـتکـه گـر از دیـده ســوزن فــتــد عــیـســی خــطــر دارد
***
ازان فـــرهــاد دایــم جـــای در کـــوه و کـــمـــر داردکــه از هـر لــالـه نـقــش پــای گــلـگــون در نـظــر دارد
دلــم از فــکــر مـژگــانـش نـمـی آیـد بــرون صــائبهـمـیـشــه خــون گــرم مـن جــدل بــا نـیـشــتــر دارد
***
خــوشــا دردی کـه مـهـرم از لـب خــامـوش بــرداردخـوشـا جـوشـی کـه از سـر دیـگ را سـرپـوش بـردارد
درین مـیخـانه از خـاکـی نهادان چـون سـبـوی مـیکــه بـــار دوش مــی گــردد کــه بــار از دوش بــردارد؟
دم مشکل گشایی هست بـا مطرب که گر خـواهدسـبــک چـون پـنـبـه سـنـگـیـنـی مـرا از گـوش بــردارد
***
چــه زنـگ از خــاطــر مــن دیـده نـمــنــاک بــردارد؟چــه گــرد از روی بـــرگ تـــاک، اشــک تــاک بـــردارد؟
نمی اندیشـد از زخـم زبـان چـون عشق کامل شـدکــه ســیــل تـــنــدرو از راه خـــود خـــاشــاک بـــردارد
***
بــرای دیـگـران صـد گـل گـشـایـش بـر جـبـیـن داردبـه بـخـت چـشـم ما صد غنچـه چـین در آسـتـین دارد
ز قـرب شـمـع چـون فـانـوس ایمـن بـاشـد از آفـت؟کــه چــون پــروانـه آتــشــپــاره ای را در کــمــیـن دارد
کـسـی در خـرمـن مـا تـیره بـخـتـان ره نـمـی یـابـدمگـر هم بـرق، شـمـعـی پـیش راه خـوشـه چـین دارد
***
مــگـــر شـــمــشـــیــر او امــروز آب تـــازه ای دارد؟کـه در هـر بــخـیـه زخــمـم زیـر لـب خــمـیـازه ای دارد
نـشـانـی هـاسـت غـیر از نـالـه درد عـشـقـبـازان رامــیــان عــاشــقــان بـــلــبــل هــمــیــن آوازه ای دارد
درین بـسـتـانسـرا این شـیوه سـروم خـوش افتـادهکـه بــا دســت تــهـی پــیـوســتــه روی تــازه ای دارد
***
خــوش آن آزاده کـز مـنـت بــه خــاطــر بــار نـگـذارداگـــر از پــــا درآیـــد پــــشــــت بــــر دیـــوار نـــگـــذارد
ز هـم بـالـینـی دل خـواب در چـشـمـم نـمـی گـرددالــهــی هـیـچ کــس ســر بــر ســر بــیـمــار نــگــذارد
ز جــوش مــغــز، مـو بــر فــرقــم آتــش زیـر پــا داردهـمـان بــهـتــر کـه نـاصـح بــر سـرم دســتــار نـگـذارد
***
کسی چـون چـشم ازان رخـسـار آتـشناک بـرگیرد؟کـه انگـشـت از اشـارت کـردنـش چـون شـمـع درگـیرد
تـوان کردن بـه وحـشت سرکشان را زیردست خـودکــه کــوه قــاف را عــنــقــا ز عــزلــت زیــر پــر گــیــرد
عقل کوتـه بـین جـدل بـا عـشـق سـرکش می کندبـــوریــا چــیــن جـــبـــیــن در کــار آتـــش مــی کــنــد
از گــــریــــبـــــان تــــجــــرد ســــر بــــرون آورده امبـــوی پـــیــراهــن دمــاغــم را مــشــوش مــی کــنــد
***
گـه تـبـسـم از لبـش، گـاهی سـخـن گـل می کـندفــتــنـه ای هـر دم ازان کــنــج دهـن گــل مــی کــنـد
بــا حــجــاب او چــه ســازم کـز نـســیـم یـک نـگـاهعــارض او از عــرق صـــد پـــیــرهــن گــل مــی کــنــد
***
نــشأه دیـوانــگــی تــکــلــیـف بــاغــم مــی کــنــدنــوبـــهــاران روغـــن گـــل در چـــراغـــم مـــی کـــنــد
از گــــریــــبـــــان تــــجــــرد ســــر بــــرون آورده امبــوی پــیـراهـن شــنـیـدن بــی دمــاغــم مــی کــنــد
حـرف بــلـبــل را ز اسـتــغـنـا بــه خـاک افـکـنـده امسـاده لـوحـی بـین کـه گـل تـکـلـیف بـاغـم مـی کـنـد
ســـایــه بـــال هــمـــا ارزانـــی خـــورشـــیــد بـــادبــرگ تــاکــی از گــلــســتــان تــردمـاغــم مـی کــنـد
***
داغ عـاشـق سـازگـاری کـی بـه مـرهم مـی کـنـد؟لـالـه ایـن بــاغ خــون در چــشــم شــبــنـم مـی کـنـد
دولـت گــردنـده دنـیـا بــه اســتــحــقــاق نـیـســتدور گــردون دیــو را در دســـت، خـــاتـــم مــی کـــنــد
***
چـشـم مـسـتـت سـرمـه را بـیهوشـدارو مـی کـنـدزهــر قــاتـــل وســمــه را آن تـــیــغ ابـــرو مــی کــنــد
بــر گـلـســتــانـی کـه آن شـمـشــاد بــالـا بــگـذردســرو را انـگــشــت حــیـرت بــر لــب جــو مــی کــنـد
***
بــا دلــم آتــش نـگــاهـی دســتــبــازی مــی کــنـدبــرق بــا عــاجــز گــیـاهـی دســتــبــازی مــی کــنــد
شـــکـــوه گــل را بـــه دیــوان مــروت مــی بـــریــمســخــت بــا طــرف کـلـاهـی دســتــبــازی مـی کـنـد
در مـیـان قــمــریـان چــون طــوق بــر گــردن نـهـم؟ســرو مـن بــا هـر گــیـاهـی دســتــبــازی مـی کــنـد
پــیـچ و تــاب رشـتــه جـانـم گـذشـت از حـد، مـگـربــا عــنــانـش دادخــواهـی دســتــبــازی مــی کــنـد؟
***
(دود دل را اشــک چــشــم تــر تــلـافـی مـی کـنـدهـر چــه دوزخ مـی کــنـد کـوثــر تــلـافــی مـی کـنـد)
(هر ستـم کز چـشمش آمد عذر می خـواهد لبـشتـــلــخـــی بـــادام را شـــکــر تـــلــافــی مــی کــنــد)
***
چــنـد حــرف بــوســه او بــر لـب جــان بــشـکـنـد؟چـــنــد جـــامــم در کــنــار آب حــیــوان بـــشــکــنــد؟
از شـکـســت دل نـشــد کـم هـیـچ شـور گـریـه امکی بـه یک کشتـی شکستـن خشم طوفان بـشکند؟
***
رهـروان چــون بــر مــیـان دامــان اســتــغــنـا زنـنـدهـر چـه پـیش آید بـه غـیر از دوسـت، پـشـت پـا زنـنـد
بـــا گـــنــاه مـــا چـــه ســـازد آتـــش دوزخ، مــگـــرروز مــحـــشـــر طـــاعـــت مــا را بـــه روی مــا زنــنــد
***
حـق پـرسـتـانی کـه از عـشـق خـدا دم مـی زنـنـدگــام اول پــشــت پــا بــر هــر دو عــالــم مــی زنــنــد
مـی کــنـنـد آنـان کـه حــق را بــهـر دنـیـا بــنـدگـیبــوسـه بــر دسـت سـلـیـمـان بــهـر خـاتـم مـی زنـنـد
***
یـکــه تــازان جــنـون چــون روی در هـامــون کــنـنـدخــاکــهـا در کــاســه بــی ظــرفــی مــجــنـون کــنـنـد
بــلـبــلـان سـوگـنـد بــر سـی پــاره گـل خـورده انـدکـز گـلـســتــان شـبــنـم گـســتــاخ را بــیـرون کـنـنـد!
حـــیـــرتــــی دارم کـــه چـــون در روزگـــار زلـــف اورســم گـردیـده اســت مـردم شـکـوه از گـردون کـنـنـد
ســرخ رویـی لــازم دیـبــای شــرم افــتــاده اســتزیـن ســبــب پــیـراهـن فــانـوس را گــلــگــون کــنـنــد
***
چــرخ در گــردش بــود تــا دل بــه جــای خــود بــودشــوق در راه اســت تــا مــنـزل بــه جــای خــود بــود
از شـکـسـت شـیـشـه درهـم نـشـکـنـد بــال پـریتـــن اگـــر از پــــا درآیـــد دل بــــه جـــای خـــود بــــود
***
یــاد ایــامـــی کـــه رویــش را بـــهـــار شـــرم بـــودبــــا حــــیـــا هـــنـــگـــامـــه نـــظــــاره او گـــرم بــــود
یـک تــه پــیـراهـن آمـد تــا بــه کـنـعــان بــاد مـصــربـــس کـــه روی دشـــت از آواز زلـــیــخـــا گـــرم بـــود
***
چــشـم مـن دایـم ســپــنـد آتــش رخــســاره بــودچـــون شـــرر تـــا چـــشـــم وا کــردم دلــم آواره بـــود
عـشـق آن روزی کـه صـحـرای عـدم را رنـگ ریخـتگـــــردبــــــادش روح گـــــردآلـــــود ایـــــن آواره بـــــود
***
شــمـع دل را روشــنـی در وقـت خــامـوشــی بــودراحــتــی گــر هــســت در خــواب فــرامــوشــی بـــود
لـب چـو کـردی آشـنـای مـی، لـب پــیـمـانـه بــاشدر ســر مـســتــی ســخــن داروی بــیـهـوشــی بــود
***
در جــنـون عــقــل از ســر دیـوانـه بــیـرون مـی رودخـانـه چـون شـد تـنـگ، صـاحـبـخـانـه بـیـرون مـی رود
درد غــربــت بــر دل تــنــگــم گــرانــی مــی کــنــدگـــرد ویـــرانـــی گـــرم از خـــانـــه بـــیــرون مـــی رود
قطـع الفت کردن از روشـن ضـمیران مشـکل اسـتدود مـی پــیـچــد بــه خــود از خــانـه بــیـرون مـی رود
***
بـی تـو گـر سـاغـر زنم خـون در رگـم نـشـتـر شـودبـــی دم تــیــغــت اگــر آبـــی خــورم خــنــجــر شــود
غــیـرت مــا نــاز از مــعــشــوق نــتــوانـد کــشــیـدبـــلـــبـــل مــغـــرور مـــا از خـــنــده گـــل، تـــر شـــود
***
دل ســیــاه اربــاب غــیـرت را ز مــنــت مــی شــودشــمـع مـا خــامـوش از دســت حــمـایـت مـی شــود
مـی شـود شـیـطـان پـا بـر جـای دیگـر بـهـر نـفـسدر جـــهــان آفــریــنــش هــر چــه عــادت مــی شــود
***
گـــنــج در ویــرانــه مـــن مـــار ارقـــم مـــی شـــودزعــفــران در ســیـنــه مــن ریـشــه غــم مــی شــود
از عـصــای خــود خــطــر دارنـد کـوران وقـت جــنـگبــی بــصــیـرت از دلــیـل خــویـش مــلــزم مـی شــود
***
کـــی دل دیـــوانـــه مـــن رام آهـــو مـــی شــــود؟صـحــبــت مـن قـال از چــشـم ســخــنـگـو مـی شـود
ســرفــرو نـارد بــه اســبــاب دو عــالــم هـمــتــشاز دل هـــر کـــس کـــه تـــیـــر او تـــرازو مـــی شـــود
ســیـرت بــد، صـورت نـیـکـو نـمـی گـیـرد بــه خــودخــشــم چــون صـورت پــذیـرد چــیـن ابــرو مـی شـود
***
عـافـیت مـی خـواهم از گـردون، مـلـالـم مـی دهـدخـوشـدلـی مـی جــویـم از اخــتــر، وبــالـم مـی دهـد
در طـلـسـم قـیمـت مـن ره نـمـی یـابـد شـکـسـتبــی ســبــب گــرد کــســادی خــاکــمـالـم مـی دهـد
***
عـشــوه هـا از طــالـع نـاســاز مـی بــایـد کـشــیـدبـــا کــمــال بــی نــیــازی نــاز مــی بــایــد کــشــیــد
دل چــو از کـف رفـت بــاز آوردن او مـشـکـل اســتاســب ســرکـش را عـنـان ز آغـاز مـی بــایـد کـشـیـد
***
آنـچــه آن روی لـطــیـف از ســایـه مـژگـان کـشــیـدکـی عــذار مـاه مـصــر از ســیـلـی اخــوان کــشــیـد؟
عـاشـقـان را از تـمـتـع مـانـعـی جـز شـرم نـیـسـتدر حــریـم وصــل مــی بــایـد مــرا هــجــران کــشــیـد
مــی تــوانـی گــنـج هـا از نـقــد وقــت انـدوخــتــنگـر تــوانـی پــای خــود چــون کـوه در دامـان کــشــیـد
***
خـوش بـهاری مـی رسـد فـکـر مـی و سـاغـر کـنیدکــاســه را فــربــه کــنـیـد و کـیـســه را لـاغــر کــنـیـد
چـنـد چـون شـمـشـیـر بــتـوان بــود در بــنـد نـیـام؟چــنــد روزی هـم لــبــاس خــویـش از جــوهـر کــنــیـد
در رکــــاب بـــــرق دارد پــــای، ابـــــر نــــوبــــهــــارصــاف و درد خــاک را چــون لـالـه یـک ســاغــر کـنـیـد
***
گـل نـشـکـفـتـه مـن در چـمـن هرگـز نـمـی خـوابـدبـه شـبــنـم در تـه یـک پـیـرهـن هـرگـز نـمـی خـوابــد
چـه اظـهار ندامـت مـی کـنی از کـار خـود خـسـرو؟بـه این افـسـانـه خـون کـوهـکـن هـرگـز نـمـی خـوابـد
***
خــیــال زلــف او در دیــده خـــونــبـــار مــی زیــبـــدخــــرام مــــوج در دامــــان دریـــا بــــار مـــی زیـــبــــد
ز پـیـش چـشـم دل بـردن، بـه زیـر چـشـم دل دادنبــه خــال گـوشـه چــشــم تــو ای پــرکـار مـی زیـبــد
بــه کــار گـل نـبــنـدد اهـل دل را هـیـچ کـس زاهـدتــرا تــســبـــیــح بـــر گــردن، مــرا زنــار مــی زیــبـــد
***
ز شــور بــلـبــلـان گـل از هـوای خــود نـمـی افـتــدز آه صــبــح، خــورشــیـد از هـوای خــود نـمـی افــتــد
غــرور حــســن دارد غــافــل از خــط لــالـه رویـان رانــظــر طــاوس را از پــر بــه پــای خــود نـمــی افــتــد
چـرا مـعـشـوق عـاشـق پـیشـه مـن در دل شـبـهـابــه گـرد خـود نـمـی گـردد، بـه پـای خـود نـمـی افـتـد
***
مـصـفـا چـون شـود دل در غـبــار تـن نـمـی گـنـجـدکـه چـون شـد صـیقـلـی آیینه در گـلـخـن نمی گـنجـد
بــه هـم پــیـچــیـد خـرسـنـدی زبــان شـکـوه مـا رادگــر در حــلـقــه زنـجــیـر مـا شــیـون نـمـی گــنـجــد
کــفــن شــد جــامـه فــانـوس از داغ جــگــرســوزمز شـوخــی شــعـلـه مـن در تــه دامـن نـمـی گـنـجــد
***
شـکـوه خـامشـی در ظـرف گفـت و گو نمی گنجـدمــحــیـط بــیـکــران در تــنـگــنـای جــو نـمـی گــنـجــد
فــضــای پــرفــشــانــی از بـــرای بـــلــبـــلــان دارداگــر چــه در حــریـم غــنـچــه گـل، بــو نـمـی گـنـجــد
***
ز راه چـشـم، غـم در جـان غـم فـرسـود می پـیچـدز روزن در مــصــیــبــت خــانــه مــا دود مــی پــیــچــد
ز شـمـشـیـر کـه دارد صـبـح ایـن زخـم نـمـایـان را؟کـه دردم بــر جــگـر زان رخـت خـون آلـود مـی پــیـچـد
کسی چـون چـشم ازان رخـسـار آتـشناک بـردارد؟کــه از روزن تــمــاشــایـش عــنــان دود مــی پــیـچــد
***
امـیـد وقـت خـوش از جـمـع دیـوان داشـتـم، غـافـلکــه تــصــحــیـح دواویـن، خــونـی اوقــات مــن گــردد!
***
چــو بــرگ ســبــز کــز بــاد خــزانـی زرد مـی گـرددنـشـینـد هر کـه بـا مـن یک نـفـس همـدرد مـی گـردد
بـه می گـفـتـم غـبـار کـلـفـت از خـاطـر فـرو شـویمنــدانــســتــم کــه از آب آســیــا پـــرگــرد مــی گــردد
چـنـان کـز صـبــح خـیـزد تــیـرگـی از دامـن شـبــهـاســـیــاهــی دور از دلــهــا بـــه آه ســـرد مــی گــردد
چـنـان کـز خـواب سـنـگـین دیـده شـبـخـیـز آسـایـددل بـــی تـــاب مــن ســـاکــن ز کــوه درد مــی گــردد
***
ز مــی هـرگــاه روی یـار عــالــمــســوز مـی گــرددخـجــل خـورشـیـد از خـود چــون چــراغ روز مـی گـردد
گـسـسـتـن رشـتـه مهر و مـحـبـت را بـود مشـکـلرهایی نـیسـت مـرغـی را کـه دسـت آمـوز مـی گـردد
کند افـتـادگی چـون خـاک ره هر کـس شـعـار خـوداگــر بـــا آســمــان گــردد طــرف، فــیــروز مــی گــردد
بـشـو از عیش شـیرین دسـت تـا گردد دلت روشـنکـه موم از شـهد چـون شـد دور، بـزم افـروز می گـردد
***
بـه کـوی عـشـق زاهد دشـمـن نامـوس مـی گـردداگــر زاغ آیــد ایــنــجـــا غـــیــرت طـــاوس مــی گــردد
خـوشـا بـخـت گلسـتـانی کـه صـید خـود کـند ما راقــفـــس از شـــعـــلــه آواز مــا فـــانــوس مــی گــردد
***
بـه درویـش از تـهـیـدسـتـی گـوارا مـرگ مـی گـرددخــزان فــصــل بـــهــار مــردم بــی بـــرگ مــی گــردد
چـراغی را که روغـن می کشـد دودی نمی بـاشـدنـدارد آه حــســرت هـر کــه شــادی مـرگ مـی گــردد
***
کم و بـیش جـهان در نیسـتـی همسـنگ می گرددبــه دریـا سـیـل الـوان چـون رسـد یـکـرنـگ مـی گـردد
بــرآی از قــلـزم افــســرده امـکــان بــه چــالــاکــیکه در یک سـاعت اینجـا اشک نیسان سنگ می گردد
***
زمـیـن خــشــک، گـلـزار از مـی گـلـفـام مـی گـرددفـلـک بــر مـدعــا گـردش کـنـد چــون جــام مـی گـردد
***
(جــنـون از نـشأه هـشـیـاری مـن نـنـگ مـی گـیـردز نـــور تـــوبـــه ام آیــیــنـــه دل زنـــگ مـــی گـــیــرد)
(هـلـال عـیـد در قـلـب شـفـق دانـی چـه را مـانـد؟چـو شـمشـیری کـه از خـون شـهیدان رنگ می گیرد)
***
قـضـا تــا نـسـخـه کـفـر از خـط جـانـانـه مـی گـیـردجــنـون هـم ســر خــط داغ از مـن دیـوانـه مـی گــیـرد
دل بـی دست و پـای من ازان مجلس چه گل چیندکـــه آتـــش از بـــرون بـــزم در پـــروانــه مــی گـــیــرد
چـه مشکل خـوان خـطی دارد سـر زلف پـریشانشکـه در هـر حـرف او صـد جــا زبــان شـانـه مـی گـیـرد!
***
ز فـکـر قـامـتــی در دل خــرامـان شــعــلـه ای دارمکـه اسـتـغـنـا بــه صـد شـمـع تــجـلـی مـی تـوانـم زد
***
نشد قسمت که چندان چشم شوخ او بـه ما سازدکــه مــرغ زیــرکــی مــنــقـــار بـــا آب آشـــنــا ســـازد
نــگــاه آن کــه بــر آیـیـنــه روی تــو مــی غــلــطــددمـــش آیــیــنـــه آب گـــهـــر را بـــی صـــفـــا ســـازد
رخ مـقــصــود از آیـیـنـه وقــتــی جــلــوه گــر گــرددکــه مــالــش اســتــخــوان پــیـکــرت را رونـمــا ســازد
***
کسـی را از بـزرگان می رسـد نخـوت بـه درویشـانکــه بــر مـبــلـغ فــزایـد از تــواضــع آنـچــه کــم ســازد
***
نـفـس را یـاد رویـش شـعـلـه بـی بــاک مـی سـازدنـسـیـم زلـفـش از دل سـیـنـه هـا را پــاک مـی سـازد
رخـش هر خون که در دل کرد، شد خـط عذرخواه اوکه خـون از مشک گشـتـن راه خـود را پـاک می سـازد
***
تـمـاشـای تـو از دل سـیـنـه هـا را پـاک مـی سـازدشـکـرخـنـد تــو جــانـهـا را گـریـبــان چـاک مـی سـازد
نـمـی آیـد ز شـوخـی بــر زمـیـن پـا آن سـتـمـگـر رابـه امید چـه عـاشـق خـویشـتـن را خـاک می سـازد؟
***
نفس را صـافی از کلفـت خـراش سـینه می سـازدکــه ســوهـان تــیـغ نــاهـمــوار را آیـیـنـه مــی ســازد
ز مـرگ عــاشــقـان پــروا نـدارد حــســن بــی پــرواکـه صـد طـوطـی ز مـوم سـبـز ایـن آیـیـنـه مـی سـازد
***
بــدآمـوز قـفـس در آشـیـان مـسـکـن نـمـی ســازدز چــشــم افـتــاده دام تــو بــا گـلـشــن نـمـی ســازد
ز عــنــوان بـــیــاض دیــده یــعــقــوب شــد روشــنکــه دورافــتـــادگــان را دیــده روشـــن نــمــی ســـازد
***
نه لاله (است) این که پـای بـیستـون را در حنا دارددل ســـنــگ از بـــرای مــاتـــم فــرهــاد مــی ســـوزد
***
کـه مـی گـفـت از دل یـاقـوت دود عـنـبـرین خـیـزد؟خـطـی چـون نـیـش زنـبــوران ز جـوی انـگـبـیـن خـیـزد
ز فـیـض خـاکـسـاری سـرفـراز نـه چــمـن گـشـتــمکه می گفت این چـنین سـروی ازین آب و زمین خـیزد
***
صـفـای عـارضـش تـه جـرعـه بـر مـهـتـاب مـی ریزدلــبـــش بـــیــهــوشـــدارو در شــراب نــاب مــی ریــزد
نـمـی دانـم چـه خـصـمـی بــا نـوای بــلـبــلـان داردکـه شـبـنم هر سـحـر در گوش گـل سـیماب می ریزد
***
کـشـد در خـاک و خـونـم گـر غـبــاری در مـن آویـزدز پــــا افــــتــــم اگـــر خــــاری مـــرا در دامـــن آویـــزد
نــدارد جـــز نــدامــت حــاصــلــی آمــیــزش مــردمنــصــیــب بـــرق گــردد دانــه چــون در خــرمــن آویــزد
بـه جـان خرسندی از جانان بـه آن ماند که یعقوبـیدهـــد از دســـت یــوســـف را و در پـــیــراهـــن آویــزد
***
ز دنـدان ریخـتـن حـرص کـهـنـسـالـان فـزونـتـر شـدلـب پـرشـکـوه گـردد چـون صـدف خـالـی ز گـوهر شـد
کــنــد اقــبــال دنـیـا ســخــت، دلــهـای مــلــایـم رانمی گـیرد بـه خـود نقـش نگین چـون موم عـنبـر شـد
سـبـکـسـیـرسـت دولـت، پـایـداری بــرنـمـی تـابــدازان ظـــلــمــت ز آب زنــدگــی رزق ســـکــنــدر شـــد
***
ز حـیـرت بـهـره عـاشـق ز خـوبــان بـیـشـتـر بـاشـدازین گلشـن گل آن چـیند که دسـتـش زیر سـر بـاشـد
نـمـی گـیـرد عــنـان قــرب هـدف تــیـر ســبــکـرو رانـگـاه دور خـوش چـشـمـان بــه دل نـزدیـکـتــر بــاشـد
وطن بـیت الحزن، اخوان بـه چـشمش گرگ می آیدعـزیزی هـر کـه را چـون پـیـر کـنـعـان در سـفـر بـاشـد
***
جـهـان را تـار و پـود هـسـتـی از مـوج خـطـر بـاشـدکــف ایـن بــحــر خــون آشــام از مــغــز گــهـر بــاشــد
مـنـه دل بــر وفــای چــرخ کــجــرو هـوش اگـر داریکـه دسـتـش هر زمان چـون تـاک بـر دوش دگر بـاشـد
برآی از خود، جهان را زیر دست خویش اگر خواهیکـــه در پـــرواز، عـــالــم مــرغ را در زیــر پـــر بـــاشـــد
تــوان ســیــر پـــر طــاوس کــرد از هــر پـــر زاغــیاگـــر آیــیــنــه انـــصـــاف در پـــیــش نــظـــر بـــاشـــد
***
رهـیـن مـنـت درمـان شــدن آســان نـمـی بــاشــدطـلـای بـی غـشـی چـون درد بـی درمان نمی بـاشـد
سـبـکـسـیرسـت دولـت، بـند نـتـوان شـدن یک جـاسـکـنـدر را نـصـیـب از چـشـمـه حـیـوان نـمـی بـاشـد
نــگــردد از روانــی اشــک را مــانــع صــف مــژگــانعـنـان بــحــر در ســرپــنـجــه مـرجــان نـمـی بــاشــد
***
چـه لـذت دیـدن رخـسـار آن مـه پـاره مـی بـخـشـدکه عـاشـق هر دو عالم را بـه یک نظـاره می بـخـشـد
غلط بـخـشـی تـماشـا کن که خـورشـید بـلنداخـتـرز گـلـها رنگ مـی گـیرد بـه سـنگ خـاره مـی بـخـشـد
***
همان خـشک است مژگان گر بـه خوناب دگر غلطدنـگـردد رشــتــه تــر چــنـدان کـه در آب گـهـر غــلـطــد
کــه بــیـرون مـی دهـد راز گـلـوســوز مـحــبــت را؟عـجـب دارم ز دسـت رعـشـه داران ایـن گـهـر غـلـطـد
***
گـل از شـرم رخ او خـون بـه روی خـویـشـتـن مـالـدزبـــان لــاف را بـــر خــاک، شــمــع انــجـــمــن مــالــد
نـیـایـد از لـطــافــت در نـظــر آن پــیـکــر ســیـمـیـنمـگــر آن ســرو ســیـم انـدام صــنـدل بــر بــدن مـالــد
بـه تـهـمـت خـوار گـردانـدن عـزیـزان را بـه آن مـانـدکـه پــیـه گـرگ، یـوسـف را کـسـی بــر پـیـرهـن مـالـد
***
کـدامـیـن ســروقــد از دامـن مـحــشــر بــرون آمـد؟کــه بــی تــابـــانــه صــد آه از لــب کــوثــر بــرون آمــد
ز قید شش جـهت چون غنچه درهم شد پـر و بـالمدوشش زد هر که چون عیسی ازین ششدر برون آمد
ز تــاب عـارضـت در چــشـم مـجــمـر آب مـی گـرددبــپــوشــان رخ کــه خــون از دیـده مـجــمـر بــرون آمـد
***
بـه قتـل من چـنان تـیغـش بـه اسـتـعـجـال می آمدکــه از جــوهـر بــه گــوش مـن صــدای بــال مـی آمـد
گـذشـتـن بــر تـو دشـوارسـت از دریـای بــی پـایـانوگــرنـه گــریـه شــادی بــه اســتــقــبــال مــی آمــد!
***
اگـر مـلـک دو عـالـم را کـنـد یـک کـاسـه اقـبــالـشهـمـان از حـرص، چـین بـر جـبـهـه فـغـفـور مـی مـانـد
***
گــرانـخــوابــی کــه آه ســرد را مـهـتــاب مـی دانـدنـسـیـم صـبــح مـحــشـر را فـسـون خــواب مـی دانـد
گهی بـا درد می غلطـم، گهی بـا داغ می جـوشـمبـه غـیـر از مـن کـه قـدر صـحـبـت احـبــاب مـی دانـد؟
عــیــار زهــد بــی کــیــفــیــت تــســبــیــح داران رانــگـــاه عـــارف از خـــمـــیــازه مـــحـــراب مـــی دانــد
***
دل ســـودایــی مـــن یـــار را اغـــیـــار مـــی دانـــدســــر زانـــوی وحــــدت را ســــر بــــازار مــــی دانـــد
ز روشــن گـوهـران عــیـب نـمـایـان اســت غـمـازیوگــرنــه ســیــنــه ام آیــیــنــه را ســـتـــار مــی دانــد
کــنـد شــاخ بــلـنـد از کـودکــان گـل را ســپــرداریســـر ســـودایـــی مـــنـــصـــور قـــدر دار مـــی دانـــد
***
گـرفـتــار مـحــبــت دوســت از دشـمـن نـمـی دانـدز راحـت دشـمـنی ها گـلـخـن از گـلـشـن نـمـی دانـد
بـه ریزش می توان تـسخیر خوبـان کرد، چشم من!کـسـی این چـشـمه را بـهتـر ز چـشـم مـن نمی داند
***
دلـم در سـیـنـه درس نـالـه مـسـتـانـه مـی خـوانـدبــه طــرز بــلـبــل نـاقـوس در بــتــخــانـه مـی خــوانـد
عـجـب فیضـی اسـت بـا یونان زمین خـطـه مشـربکــه طــفــل نـوســواد او، خــط پــیـمـانـه مـی خــوانـد
***
حـجـاب بــی زبــانـم رخـصـت گـفـتــار مـی خـواهـدبــرات بــوســه ای زان لـعــل شــکـربــار مـی خــواهـد
بـه حـسـن بـی زوال خـویشـتـن بـسـیار مـی نازیگـل شــبــنـم فـریـبــت گـوشـمـال خــار مـی خــواهـد
(بــه افــســون نـیـاز مـشــتــری ســر بــرنـمـی آردغــرور یـوســف مــا جــلــوه هـمــکــار مــی خــواهــد)
***
طـبـیب پـسـت فـطـرت خـلـق را رنجـور می خـواهدگــدای دوربــیــن فــرزنــد خــود را کــور مــی خــواهــد
کـمـال حـسـن رسـوایـی تــقـاضـا مـی کـنـد، ورنـهگـل ایـن بـوسـتـان را بــاغـبـان مـسـتـور مـی خـواهـد
***
شــود رد خــلــایـق هـر کــه را الــلـه مـی خــواهـدنـگـردد گـرد گـوهـر هـیـچ کـس تــا شـاه مـی خـواهـد
بـه عـیـاری تـوان جـان بـردن از دسـت فـلـک بـیرونز دام شــیـر جــســتــن حــیـلــه روبــاه مـی خــواهـد
بــه درد نـامــرادی صــبــر کــن تــا کــامـران گــردیکه عیسی خستـه می جوید، خضر گمراه می خواهد
***
خـوشـا دردی کـه هر مـو بـر تـن مـن در خـروش آیدبـه هـر پـهلـو کـه غـلـطـم نـالـه زخـمـی بـه گـوش آید
بـه بــزم عـیـش نـتـوان دیـد خـالـی جـای جـانـان راچـو بـینم شیشه ای خالی ز می خونم بـه جـوش آید
***
ز ســبــزی گــر بــرون گــردون مــیـنـارنـگ مـی آیـدمـــرا آیـــیـــنـــه دل هـــم بـــرون از زنـــگ مـــی آیـــد
ز بـس رگ بـر تـنـم گـردیده خـشـک از نـاتـوانـی هابــه گـوشـم از خـراش سـیـنـه بــانـگ چـنـگ مـی آیـد
نـبــاشـد بــیـش ازیـن صـائب عـیـار پـسـتـی طـالـعکـه تـیـر مـن بــه سـنـگ از چـرخ مـیـنـا رنـگ مـی آیـد
***
بـه لـب از شـوق صـدره بـیش جـان نـامـه مـی آیـدکــه حــرفــی از دهـانـش بــر زبــان خــامــه مــی آیـد
نـمـی دانـم بـه پـایـان چـون بـرم وصـف مـیـانـش راکــه در هـر حــرف، مــویـی بــر زبــان خــامـه مـی آیـد
اگـر خـواهـی سـر مـویـی نـپـیـچـد سـر ز فـرمـانـتبـه خـامـوشـی زبــانـی چـون زبــان شـانـه مـی بـایـد
***
مـگـر پــروانـه حـرفـی از کـنـار و بــوس مـی گـویـد؟کـه شـمـع امـشـب سـخـن از پـرده فـانوس می گـوید
مـزن حــرف ســبــکــبــاری کــه پــیـونـد تــعــلـق رایـکــایـک بــخــیـه هـای خــرقــه ســالـوس مـی گـویـد
گـل رنگـین لبـاسـی هاسـت خـون خـود هدر کـردنپــر زاغ ایــن ســخــن را بـــا پــر طــاوس مــی گــویــد
***
(صــبــا در هـم خــبــر از طــره جــانـانـه مـی گـویـدســخــن هـای پــریـشـان بــا مـن دیـوانـه مـی گـویـد)
(سری خم کرده ابـرویت به سوی چشم، می دانمکـه حـرف کـشـتـنـم بـا نـرگـس مـسـتـانه مـی گـوید)
***
آن کــه چــشــمــان تــرا نــشأه بـــیــهــوشــی دادمـــســـتـــمـــنـــدان تـــرا ذوق جـــگـــرنـــوشـــی داد
لـب فـرو بــســتــنـم از نـالـه ز بــی دردی نـیـسـتنــفــس ســـوخـــتـــه ام ســـرمــه خـــامــوشــی داد
***
(یــک ادای نــمــکـــیــن در هــمــه عـــمــر نــکـــردیـارب ایـن بــخــت مـرا تــهـمــت شــوری کــه نـهـاد؟)
***
زلــف او کــی بــه خــیــال مــن غــمــنــاک افــتــد؟مــگــر از شـــانــه بـــه فــکــر دل صــد چـــاک افــتـــد
پــرتــو حــســن غــریــب تــو ازان شــوخــتــرســتکــــه ازو عــــکــــس بــــر آیـــیــــنــــه ادراک افــــتــــد
رشـــتـــه گـــوهــر ســـیــراب شـــود مـــژگـــانــشهــر کــه را چـــشـــم بـــر آن روی عــرقــنــاک افــتـــد
***
گــر چـــنــیــن ســـرو ز بـــالــای تـــو درهــم گــرددطـــوق هــر فـــاخـــتـــه ای حـــلــقـــه مــاتـــم گــردد
دولـتــی را کــه چــو خــورشــیـد رســد وقــت زوالنـــورش افــــزون شــــود و ســــایـــه او کــــم گــــردد
***
اگــــر ابــــروی تــــو مــــحــــراب نـــمــــازم گــــرددکـــعـــبـــه پـــروانـــه صـــفـــت گـــرد نـــیـــازم گـــردد
بـــه گـــریــبـــان نــرســـد نــکـــهــت دامـــن دارشجـــــامـــــه یـــــوســـــف اگـــــر پــــــرده رازم گـــــردد
***
حــســن خــط پــرده فــهـمـیـدن مــضــمــون گــرددکــســـی آگــاه ز مــضــمــون خـــطــش چـــون گــردد
مــصــرع ســرو بــه تــقــطــیـع چــه حــاجــت دارد؟الــف از صـــنــعــت مــشـــاطــه چـــه مــوزون گــردد؟
***
عــیــب در چــشــم و دل پـــاک هــنــر مــی گــرددکـــف بـــی مــغـــز دریــن بـــحـــر گــهــر مــی گـــردد
چــون کـنـد عــاشــق بــی تــاب عـنـانـداری خــود؟کــز نــشــیــب آب بـــه پــابـــوس تــو بـــرمــی گــردد!
***
شـــبـــنــم از روی لــطــیــف تـــو نــظــر مــی دزددغــنــچـــه از شـــرم تـــو ســـر در تـــه پـــر مــی دزدد
مـی کـنـد بـیـهـده دل عـیـب خـود از عـشـق نـهـانگـــل ز خـــورشـــیــد عـــبـــث دامـــن تـــر مـــی دزدد
***
بــــوی گــــل مــــژده آشــــوب جــــنـــون مـــی آردنــــالــــه بــــلــــبــــلــــم از پــــرده بـــــرون مــــی آرد
مــــرو از راه بــــرون بــــر اثــــر نــــکــــهـــت زلــــفکـــه ســـر از کـــوچـــه زنـــجــــیـــر بــــرون مـــی آرد!
***
شــوربـــخــتــی ز دو چــشــم تـــر مــا مــی بـــاردتـــلـــخـــکـــامـــی ز لـــب ســـاغـــر مـــا مـــی بـــارد
از دم تـــیـــغ تــــو آســـوده دلـــان مـــحـــرومـــنـــدایـــن رگ ابـــر هـــمـــیــن بـــر ســـر مـــا مـــی بـــارد
***
هـر کــه را مـی نـگــری شــکــوه ز قــســمـت داردجــــز دل مــــا کــــه بــــه نــــاداده قــــنـــاعــــت دارد
قــد مــوزون تــرا نــیــســت بــه مــشــاطــه نــیــازمــصــرع ســرو بـــه تـــقــطــیــع چــه حــاجـــت دارد؟
***
نـــالـــه ام کـــاوش ازان خـــنـــجـــر مـــژگـــان داردگــــریــــه مــــن نــــمــــک طـــــرز ز طـــــوفـــــان دارد
یــک نــگــه کــردن مــا ایــن هــمــه آزار نــداشـــتبـــاغــبـــان حـــق نــگــاهــی بـــه گــلــســتـــان دارد
***
نــمــک لــعــل تــو کــی چــشــمــه حــیــوان دارد؟یــوســـف مـــصـــر کـــی ایــن چـــاه زنـــخـــدان دارد؟
راز ایــن ســیــنــه صــد چــاک چــرا گــل نــکــنــد؟کـــه دریـــده دهـــنـــی هـــمـــچـــو گـــریـــبــــان دارد
***
اشـــک مـــا آتـــش حـــل کـــرده بــــه دامـــن دارددانـــه ســـوخــــتــــگـــان بــــرق بــــه خــــرمـــن دارد
بــا کــلــاه نــمــد خــویـش بــســازیـد کــه شــمــعتــــاج بــــر طــــرف ســــر و اشــــک بــــه دامـــن دارد
آن بــه ســرچــشــمــه مــقــصــود تــوانــد ره بـــردکـــه دلـــی تـــنــگ تـــر از چـــشـــمـــه ســـوزن دارد

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج