فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 28 فروردین 1403

قسمت دوم

ز پــــــیـــــری حــــــاصـــــل مـــــن مـــــد آه اســـــتکـــه دود شـــمـــع کـــافـــوری ســـیـــاه اســــت***ظـــــرافـــــت آتـــــش افـــــروز…

ز پــــــیـــــری حــــــاصـــــل مـــــن مـــــد آه اســـــتکـــه دود شـــمـــع کـــافـــوری ســـیـــاه اســــت
***
ظـــــرافـــــت آتـــــش افـــــروز جـــــدایــــی اســـــتادب آب حــــــیـــــات آشــــــنـــــایـــــی اســــــت
***
در چـــمــن روزگــار فــال شــکــفــتـــن خـــطــاســـتاره نــخـــل حـــیــات خـــنــده دنــدان نــمــاســت
***
حــــســــن را بــــا عـــشـــق شـــان دیـــگـــرســــتشـــمـــع بـــی پـــروانـــه تـــیـــر بـــی پـــرســـت
***
عــشــق هـر چــنــد مــجــازی اســت خــوش اســتسـلـطـنـت گـر چـه بـه بـازی اسـت خـوش اسـت
***
حـــســـن در دوســـتـــی یــگـــانـــه خـــوش اســـترنــگ مــعــشــوق، عــاشــقــانــه خــوش اســت
خــشــکــی زهــد از دمــاغــم ابـــرهــای تـــر نــبـــردصــنــدلــی شــد آبــهــا و تــوبــه در ســر نــبـــرد
***
عــالــمــی را لــعــل او مــســت از شــراب نـاب کــردچـشـمـه حـیوان همین یک خـضـر را سـیراب کـرد
***
از تــراش آن خـط مـشـکـیـن جــلـوه زان رخـسـار کـردآب تــیـغ ایـن ســبــزه خــوابــیــده را بــیــدار کــرد
***
مـنـع مـا کـی مـی تــوان از دســتــبــوس امـروز کـرد؟بــوسـه مـا را نـمـی بــایـســت دســت آمـوز کـرد
***
از حــیــا نــتـــوان بـــه چــشــم او نــگــاه تـــیــز کــرددیـگــری بــیـمــار و مـی بــایـد مــرا پــرهـیـز کــرد
***
ذات حــق را چــون تــوان در ایـن جــهـان ادراک کــرد؟در مـکــان چــون لـامـکــانـی را تــوان ادراک کـرد؟
***
دانـــه خــــال تــــو خــــون از چــــشـــم صـــیـــاد آوردایــن ســپـــنــد شــوخ آتـــش را بـــه فــریــاد آورد
***
عــالــمــی از مــنــع زیــنــت خـــرم و دلــشـــاد شــدزیـن مـدد خــرج لـبــاســی مـمـلـکــت آبــاد شــد
***
خــلـقــی از گـفــتــار بــی کـردار مـن هـشــیـار شــدگـر چـه خـود در خـواب مـاندم عـالـمی بـیدار شـد
***
بــی تــائمـل هـر کـه در مـحــفـل سـخــن پــرداز شـدچــون زبــان آتــشــیـن شــمــع، خــرج گــاز شــد
***
خـرد دانـسـت آن کـه جــرم خـویـش را بــیـچـاره شـدآدم از جــــنـــت بــــرای گـــنـــدمـــی آواره شــــد
***
تـــازه رو زخـــم کـــهـــن از زخـــم هـــای تـــازه شـــدغـنـچــه را خــمـیـازه گـل بــاعـث خــمـیـازه شــد
***
داســتـــان عــمــر طــی شــد حــرف او آخــر نــشــدبــرگــریــزان زبـــان شــد گــفــتــگــو آخــر نــشــد
***
تـــا مــســیــحـــا رفــت از عــالــم دل خــرم نــمــانــدســوزنـی کــز دل بــرآرد خــار در عــالــم نـمــانــد
***
ســاده لـوحــانـی کــه رو در کــنـج عــزلـت کــرده انـدوعــده گــاه عــالــمــی را نـام خــلــوت کــرده انـد
***
تـا نـقـاب از رخ بــرافـکـنـده اسـت در مـشـکـیـن پـرنـدچــشـم مـجــمـر آب آورده اســت از دود ســپــنـد
***
غـیـرت خــســرو چــو خــواهـد رشـک فـرمـایـی کـنـدیـاد شــکــر داغ شــیـریـن را نـمـک ســایـی کـنـد
***
در دل مــعـــشـــوق جـــای خـــود ادب وا مــی کــنــدبــهـلـه از کـوتـاه دسـتـی بــر کـمـر جـا مـی کـنـد
***
آن کـه لـب بــاز از سـر رغـبــت بـه غـیـبـت مـی کـنـدحــلـقــه ذکــر خــدا را طــوق لــعــنـت مـی کــنـد
***
مــیـکــشــان را بــاده گــلــرنـگ خــنــدان مــی کــنــدیک گـلـابـی مـجـلـس مـا را گـلـسـتـان مـی کـنـد
***
تــکـیـه گـاه خــلـق، لـطــف حــق تــعـالـی بــس بــودبــســتــر و بــالــیـن مــاهــی آب دریــا بــس بــود
***
دور ســـاغـــر بــــی هـــوای ابــــر پـــا در گـــل بــــودبـــادبـــان کـــشـــتـــی مــی ابـــر دریــا دل بـــود
***
در بـــســاط آســمــان خـــشــک، هــمــت کــم بـــودآفـــتـــابـــش کـــاســـه دریــوزه شـــبـــنـــم بـــود
***
حـــاصــل جـــمــعــیــت عــالــم پـــریــشـــانــی بـــودبــیـشــتــر بــیـمــاری مــردم ز مــهــمــانــی بــود
***
بـــخــت بـــا مــا بـــر خــلــاف راه مــقــصــد مــی رودپــای خـواب آلـود هـر راهـی کـه خـواهـد مـی رود
***
دیــده هــر کــس کــه از اشـــک نــدامــت تـــر شــودراســت هـر مــژگــان او ســرو لــب کــوثــر شــود
***
هــر کـــه گـــردانـــد ز دنـــیــا روی، از مـــردان شـــودآن بــود فـیـروز جــنـگ ایـنـجــا کـه روگـردان شـود
***
فــیــض روشــن گــوهــران از ارتـــحــال افــزون شــودســایـه خــورشــیــد تــابــان از زوال افــزون شــود
***
از شــراب لــالــه گــون هــمــت دوبـــالــا مــی شــودهر که نوشـد آب این سـرچـشـمه رعنا می شـود
***
حـسـن خـط از حـلـقـه گـشـتـن هـا زیادت مـی شـودخــط ز پــیـچ و تــاب قــلـاب مـحــبــت مـی شــود
***
در وجـــود مــا شـــراب تـــلـــخ بـــاطـــل مــی شـــوداز زمـیـن شـور مـا افـســوس حــاصـل مـی شـود
***
عـمـر اهـل دولـت از احــسـان دو چــنـدان مـی شـودرشـتـه هسـتـی دو تـا از مـد احـسـان مـی شـود
***
آســمــان افــتــادگــان را غــمــگــســاری مـی شــودگــردش پــرگــار مــرکــز را حــصــاری مــی شــود
***
خــون مــی را از عــروق تــاک مــی بــایــد کــشــیــدانـتــقـام خـون خـلـق از خـاک مـی بــایـد کـشـیـد
***
ســاغـر مـی را بــه دســت مـی پــرســت مـا دهـیـدخــونـی خــمــیـازه مــا را بــه دســت مــا دهـیـد!
***
کـجــا چــشــم بــد از دود ســپــنـدم در گـزنـد افـتــد؟بـه بــخـت مـن گـره در کـار آتـش از سـپـنـد افـتـد
***
بــه جــز دنــدان کــز آب زنـدگــی چــون آســیـا گــرددکــدامــیـن آســیــا دیـدی کــه از آب بــقــا گــردد؟
***
به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گرددبـه جز هجـران که هر دم تـلخی او بـیشتـر گردد؟
***
چـنین از مـی گـر آن سـیب زنـخـدان لـالـه گـون گـرددسرانگشت سهیل از زخـم دندان جـوی خون گردد
***
طــریــق کــفــر و دیـن در شــاهــراه دل یـکــی گــردددو راه اسـت این کـه در نزدیکـی منزل یکـی گردد
***
ز پــرگــویــی دهــان هــرزه گــویــان بـــاز مــی گــرددخــمـوشــی ســرمـه کــوه بــلـنـد آواز مـی گـردد
***
دلــی دارم کــه از یــاد طــرب غــمــنــاک مــی گــرددســری دارم کـه بــر گـرد سـر فـتــراک مـی گـردد
***
بـه هر کـس آسـمـان شـد مهربـان بـیچـاره می گـرددچـو گـل را بــاغـبــان بــنـدد کـمـر آواره مـی گـردد
***
غـــم روی زمـــیــن مـــا را غـــبـــار دل نــمــی گـــرددکــه از گـرد یـتــیـمـی آب گـوهـر گـل نـمـی گـردد
***
بـه مـی خـشـکـی ز طـبـع زاهـدان زایـل نـمـی گـرددبــه آب زنـدگـانـی ایـن زمـیـن قــابــل نـمـی گـردد
***
ز نـخـل خـشـک مـریـم ایـن رطـب بـر خـاک مـی بـاردکـه فـرزنـد ســعــادتــمـنـد بــا خــود رزق مـی آرد
***
ز بـــس انــدیــشــه ســرو از قــامــت آن دلــربـــا داردز طـــوق قـــمـــریـــان دایــم ز ره زیــر قـــبـــا دارد
***
مـرا از شــکـر نـه کـفـران نـعــمـت بــســتــه لـب داردکـه شـکـر آشـکـارا بــویـی از حــسـن طـلـب دارد
***
شـود خـونـریزتـر حـسـنـی کـه عـاشـق بـیشـتـر داردکـه از هـر طـوق قـمـری ســر و فـتــراک دگـر دارد
***
کـه جــز مـن مـی تــوانـد تــا مـرا گـرم ســخــن دارد؟کـه در آیینـه طـوطـی گـفـتـگـو بـا خـویشـتـن دارد
***
بــه ظــاهـر چــیـن در ابــرو گـرچــه آن نـازآفــریـن داردبــه قـدر بــنـد نـی تــنـگ شـکـر در آسـتــیـن دارد
***
نــهــان در پـــرده هــر مــوی مــن آه آتـــشـــیــن داردرگ ابــــر بـــهـــاران بـــرق را در آســـتـــیـــن دارد
***
بـه هر رنگی که بـاشـد دل، همان صـورت جـهان گیردبــهــار از زردی آیـیـنــه، ســیـمــای خــزان گــیـرد
***
کـــه دارم غـــیــر خـــط تـــا از رخ او داد مــن گـــیــرد؟بـه جـز گلچـین که خـون عندلیبـان از چـمن گیرد؟
***
مـن آن سـیلـم کـه مـنـزل پـیش راه مـن نـمـی گـیـردغــبــار از گــرم رفــتــاری مـرا دامـن نـمـی گــیـرد
***
بـه مـاتـم هر کـه کـام خـود ز افـغـان تـلـخ مـی سـازدشـکـرخـواب عـدم را بـر عـزیـزان تـلـخ مـی سـازد
***
سـیه مـسـتـان غـفـلـت را فـلـک هـشـیار مـی سـازددرشـتـان را بـه گـردش آسـیـا هـمـوار مـی سـازد
مـــژگـــان زرد، خـــانـــه بـــرانـــداز ســـیــنــه اســـتالــمــاس در خــراش جــگــر بــی قــریـنــه اســت
***
آب حــــیـــات آتــــش رخـــســـاره هـــا مـــی اســـتبــاد مــراد کــشــتــی مــی نــغــمــه نـی اســت
***
حــســنـت هـلــال را بــه ســر آســمـان شــکــســتمی خـواسـت چـله (را) بـنشاند، کمان شکسـت
***
رخـــســـار او مـــقـــیــد زلـــف بـــلـــنـــد نـــیــســـتایـن صـیـد پــیـشـه را نـظـری بــا کـمـنـد نـیـسـت
***
مــا را شــکــایــت از ســخـــن تـــلــخ یــار نــیــســتایـن گـوشــمـال هـیـچ کــم از گـوشــوار نـیـســت
***
مـــا را کـــنـــار و بــــوس تـــوقـــع ز یـــار نـــیـــســـتدریــای بـــی قـــراری مـــا را کـــنـــار نـــیــســـت
***
در گــریــه بـــی رخـــت مــژه را اخــتـــیــار نــیــســتدر رشــتــه گــســســتــه گـهـر را قــرار نـیـســت
***
عـــمـــر عـــزیــز قـــابـــل ســـوز و گـــداز نـــیــســـتایـن رشـتــه را مـسـوز کـه چــنـدان دراز نـیـسـت
***
گــفــتــی نـمــی تــوان ز لــب دلــســتــان گــذشــتگــر بــگــذری ز وادی جــان مــی تــوان گــذشــت
***
از داغ تــــازگــــی جــــگــــر پـــــاره پـــــاره یــــافــــتاز آفـــتـــاب، صـــبـــح حـــیـــات دوبـــاره یـــافـــت
***
از روی عــرقــنــاک تـــو خـــورشــیــد کــبـــاب اســتآتــش ز تــمـاشـای تـو یـک چـشـم پــر آب اسـت
***
از پــــرده شــــرم تــــو دلـــم داغ و کـــبــــاب اســــتبـر روی شـکـر گـر هـمـه شـیرسـت نـقـاب اسـت
***
تـــنــهــا نــه هــمــیــن بـــا تــو مــرا روی نــیــازســتهـر کـس کـه تـرا دیـده بــه مـن بــر سـر نـازسـت
***
صـــد در صـــد آفـــاق، بــــیـــابــــان جـــنـــون اســـتکـی عـقـل تـنک مـایه بـه سـامـان جـنون اسـت؟
***
دایــم دلــم از دخــل نــفــهــمــیــده غــمــیــن اســتدخـلـی کـه مرا هسـت درین شـهر، همین اسـت
***
بــا عــشــق تــو انــدیــشــه کــونــیــن گــنــاه اســتعــشــاق تـــرا تـــرک دو عــالــم دو گــواه اســت
***
هـر قــطــره شــبــنـم بــه چــمـن دانـه ذکـری اســتهـر غـنـچــه دریـن بــاغ سـرزانـوی فـکـری اســت
***
هـر داغ دریـن لــالــه ســتــان خــیـمـه لـیـلـی اســتهـر خــار بــنـی پــنـجــره شـمـع تــجــلـی اسـت
***
از رفـتــن گـل صـحــن چــمـن نـوحــه سـرایـی اسـتهــر بــرگ خــزان آیــنــه مــرگ نــمــایــی اســت
***
بـــا خــوی ســرکــش او آتــش ســخــن پــذیــرســتبـــا خـــط تـــازه او ریــحـــان ســیــاه پـــیــرســت
***
رنــــگ شـــــراب دارد یــــاقـــــوت درفـــــشـــــانـــــتبــــوی امــــیــــدواری مــــی آیــــد از دهــــانــــت
***
***
تــواضــع خــصــم بــالـادســت را بــی زور مـی ســازدبـه خـم گردیدن از خود سیل را پـل دور می سازد
***
دلـم چـون بـرگ بـیـد از حـرف بـی هـنـگـام مـی لـرزدچـو عـقـل طـفـل بـیـنـد بــر کـنـار بــام، مـی لـرزد
***
تــبــســم کــن کـه جــان بــاده لـعــلـی قــبــا ســوزدز آب آتــشــیــن خــویــشــتــن یــاقــوت وا ســوزد
***
اگـر مـهـر خــمـوشـی زان لـب شـیـریـن بــیـان خـیـزدسبـک چون پـنبـه سنگینی ز هر گوش گران خیزد
***
ز بــس گــفــتــار مــن از دل غــبــارآلــود مــی خــیـزدچــو بــردارم قـلـم خــط غـبــار از کـلـک مـن ریـزد!
***
بــه تـمـکـیـنـی ز جـای خـویـش آن طـنـاز مـی خـیـزدکـه مـی لـرزد عـرق بـر چـهره اش امـا نـمـی ریزد
***
زخـامـی هـر کـبــابـی اشـک خـونـیـن بـر زمـیـن ریـزدکـبــاب دل چـو گـردد پـخـتـه اشـک آتـشـیـن ریـزد
***
ز مـاه روزه حــســن آن پــری پــیـکـر دو چــنـدان شـدازان مـهـر خـدایی مـاه مـن خـورشـید تـابـان شـد
***
چــه پــروا عـاشـق بــیـتــاب را از سـوخـتــن بــاشـد؟کـه چـون پـروانـه در گـیـرد چـراغ انـجـمـن بــاشـد
***
بـزرگـان را بـه تـعـلـیـم کـسـی حـاجـت نـمـی بـاشـدادیـبـی اهـل دولـت را بــه از دولـت نـمـی بــاشـد
***
ز شـهـرت نـاقـص از کـامـل عـیـاران بـیـش مـی بــالـدز انـگـشـت اشـارت مـاه نـو بـر خـویش مـی بـالـد
***
دلـی کـز خــامـشـی روشـن شـود مـردن نـمـی دانـدخـموشی آتـش سنگ اسـت، افسردن نمی داند
***
ز بـــی دردی پــر و بـــال طــلــب از کــار مــی مــانــدز پــای خــفــتــه دامــن در تــه دیـوار مــی مــانـد
***
مـزن ای ســرو بــا شــمـشــاد او لـاف از خــرام خــودکـه رسـوایـی نـدارد تــیـغ چـوبــیـن در نـیـام خـود
***
نـگـردم چــون ســبــو غــافــل ز حــفــظ آبــروی خــودز غیرت دسـت خـود پـیوسـتـه دارم بـر گلوی خـود
***
گــریـبــان چــاک در گـلـشــن چــو آن طــنـاز مـی آیـدز شـــاخ گـــل تـــذرو رنـــگ در پـــرواز مـــی آیـــد
***
ز مـــاه نـــوگـــشـــاد عـــقـــده دلـــهـــا نـــمـــی آیــدگــره وا کــردن از یـک نــاخــن تــنــهـا نــمــی آیـد
***
بــه قـلـب خــصــم عـاجــز تــاخــتــن از مـا نـمـی آیـدبــه روی سـایـه تــیـغ افـراخـتــن از مـا نـمـی آیـد
***
بـــه روی نــرم، کـــار از اهــل دنــیــا بـــرنــمـــی آیــدکـه بـی آهـن شـرار از سـنـگ خـارا بــرنـمـی آیـد
***
نــشـــاط ظـــاهــری دل را گــره از کـــار نــگــشـــایــددل پــیـکــان ز شــکـرخــنـده ســوفــار نـگـشــایـد
***
چـــون فـــروزان ز مـــی آن آیــنــه طـــلـــعـــت گـــرددآب در دیـــده خــــورشــــیـــد قــــیـــامـــت گـــردد
***
ســــر مــــا گــــرم ز زور مــــی بــــی غــــش گــــرددآســــیـــای پــــر پــــروانــــه بــــه آتــــش گــــردد
***
صـــحـــبـــت مـــردم افـــســـرده ســـکـــون مــی آردآب اســـتـــاده، ز پــــا رشـــتـــه بــــرون مـــی آرد
***
صــبــح وصــل اســت و مـرا حــال چــنـیـن مـی گـذردشــب آدیــنــه مــســتــان بـــه ازیــن مــی گــذرد
***
طـــفـــل مـــحـــبــــوبــــم اگـــر رخ ز شـــراب افـــروزدشــــمـــع امـــیـــد مـــن از عــــالـــم آب افــــروزد
***
بـــی تـــائمــل بـــه مــقــامــی دل غـــافــل نــرســـدهـر کــه نـشــمـرده نـهـد گـام بــه مـنـزل نـرســد
***
از ســــفــــر بــــا رخ افــــروخــــتــــه جــــانـــان آمـــدرفـت چــون مـاه و چــو خـورشـیـد درخـشـان آمـد
***
اهــــل بـــــازار ز زهــــاد بـــــه انــــصــــافــــتـــــرنــــدبــیـشـتـر دسـت و دهـن آب کـشـان، پـاک بــرنـد
***
پــیـش ســایـل چــه ضــرورســت بــپــا بــرخــیــزنــد؟از ســر مــال بـــه تـــعــظــیــم گــدا بـــرخــیــزنــد
***
گـــر مـــصـــور قـــلـــم از مـــوی مـــیـــان تـــو کـــنـــدچــه خــیـال اســت کـه تــصـویـر دهـان تــو کـنـد؟
***
اول و آخـــــــــــر الـــــــــــلـــــــــــه ازان آه بــــــــــــودکــــــه ازو آه نــــــصــــــیـــــب دل آگــــــاه بــــــود
***
از حـــیــات آنــچـــه تـــرا صــرف بـــه طــاعــات شــودچــون رســد وقـت، شــفــیـع هـمـه اوقـات شــود
***
حــــســــن اگـــر بــــدرقـــه شــــعــــلـــه آواز شــــودطـــایــر حـــوصـــلـــه شـــیــدایــی پـــرواز شـــود
***
گــر چــنـیـن جــلــوه گــر آن ســرو قــبــاپــوش شــودطــوق هــر فــاخـــتـــه خــمــیــازه آغــوش شــود
***
زود از خـــنــده بـــی مــغــز دهــن بـــســـتـــه شــودرخـنـه بــرق بــه یـک چـشـم زدن بــسـتــه شـود
***
یــوســف از دیــدن رخــســار تــو خــودبــیــن نــشــودکـافـرسـت آن کـه تـرا بــیـنـد و بــی دیـن نـشـود!
***
دل ســــودازده داغ تـــــو بـــــه افــــســــر نــــدهــــدرشــتــه مــا گــره خــویــش بـــه گــوهــر نــدهــد
***
گـــــریــــه امــــروز بـــــه رنــــگ دگــــرم مــــی آیــــد(دل) ســوخــتـــگــی از جــگــرم مــی آیــد بـــوی
***
کـیـسـت آن کـس کـه نـه بــر حــال مـســافـر گـریـد؟چــشــم آیــیــنــه بــه دنــبــال مــســافــر گــریــد
***
مــدار خـــویــش بـــزرگـــی کـــه بـــر شـــراب نــهــادبــــنـــای دولــــت خــــود را بــــه روی آب نـــهـــاد
***
خــســیـس بــاده چــو نـوشــد خــســیـس تــر گــرددکــه بــســتــگــیــش فــزایــد گــره چــو تــر گــردد
***
مــــــی مــــــدام دل لــــــالــــــه را ســـــــیــــــه داردخــــدا ز عــــافــــیــــت دایـــمــــی نــــگــــه دارد!
***
اگـــر نـــه اشـــک مـــرادســـت بــــر گـــلـــو گـــیـــردغــــبــــار خــــاطــــر مـــن مـــاه را فــــرو گـــیـــرد
***
هــمــیــن ز مــی نــه رخ بـــزم هــا نــگـــاریــن شـــدکـز ایـن ســهـیـل، لـب بــام هـم عـقـیـقـیـن شـد
***
ز آفــتـــاب شــود خـــشــک خـــط چـــو تـــر بـــاشـــدخـــط عـــذار تــــو هـــر روز تــــازه تــــر بــــاشـــد
***
خـــدنــگ بـــی غــرضــان را خـــطــا نــمــی بـــاشــدز تـــرک داعــیــه بـــهــتـــر دعــا نــمــی بـــاشــد
***
ز پــــیــــچ و تــــاب در دل بــــه مــــا فــــراز نــــشــــدچـه حـلـقـه هـا کـه بـر ایـن در زدیـم و بــاز نـشـد
***
بــه روی لــالــه و گــل هـر کــه مــی نــمــی نـوشــدفسرده ای است که خونش بـه خون نمی جوشد
***
پـــیــالـــه ای بـــه لـــبـــم چـــرخ آشـــنـــا نـــکـــنـــدکــه بــخــت شــور نـمــک در شــراب مــا نـکــنــد
***
دلـــی کـــه آب شــــد از عـــشــــق بــــرقـــرار بــــودکـــه گـــل گـــلـــاب چـــو گـــردیــد پـــایــدار بـــود
***
دل از رفـــیــق گـــرانــجـــان ز عـــمــر ســـیــر شـــودســفـر بــه پــای شــتــر هـر کـه کـرد پــیـر شــود
***
بــــه دســـت مـــن کـــمـــر نـــازک تـــو چـــون آیـــد؟مـــگـــر مـــرا ز کــــف دســــت مـــو بــــرون آیـــد
***
اگــــر ز دســــت تــــهـــی، کــــام بــــرنـــمــــی آیـــدچــگــونــه بــهـلــه بــرون زان کــمــر نــمــی آیـد؟
***
نــخــلــی کــه ســرکــشــی نــکــنــد پــایـمــال بــاد!خــون گــل پــیــاده بــه گــلــچــیــن حــلــال بــاد!
***
ســـیــر شـــکــوفـــه عـــقــل مــرا زیــر دســـت کــردایــن مــاهــتـــاب روز، مــرا شــیــرمــســـت کــرد
***
در گـلـشــنـی کـه حــســن تــو عــارض جــمـال کــردگـــل آب و رنــگ خـــود عـــرق انـــفـــعـــال کـــرد
***
حــسـن از حــجــاب، غـصـه و تــشـویـش مـی خــوردشـهـبــاز چـشـم بـسـتـه دل خـویـش مـی خـورد
***
بـــا جــســم کــس بــه عــالــم بـــالــا نــمــی رســددجــال خــرســوار بـــه عــیــســی نــمــی رســد
***
دل از ســـفـــیــد گـــشـــتـــن مـــو نـــاامـــیــد شـــدعـالـم سـیه بـه چـشـمـم ازین پـی سـفـیـد شـد
***
حـــســـن تـــو زیــردســـت خـــط مــشــکــبـــار شــدایـن مـور رفــتــه رفـتــه ســلـیـمـان شــکـار شــد
***
غــــلــــیــــان ز دودمــــان وجـــــود آشــــکــــار شــــدعـــالـــم پــــر از ســـتـــاره دنـــبــــالـــه دار شـــد
***
از اخــــــتــــــیـــــار دم دل گـــــمـــــراه مـــــی زنـــــدایـن قــلــب، زر بــه نــام شــهـنــشــاه مــی زنــد
***
گــر چـــه در ظــاهــر بـــه زه دارم کــمــان اخـــتـــیــارچـون رگ سـنـگ اسـت در دسـتـم عـنـان اخـتـیار
***
تــیــشــه مــن چــون زنــد دامــان جــرائت بــر کــمــرهـر رگ ســنـگــی شــود انـگــشــت زنـهـار دگــر
***
گــــر بــــاغــــبــــان زکــــات زر گــــل بــــرون کــــنـــدبـــاد خـــزان طـــراوت گـــلـــشـــن فـــزون کـــنــد
***
اشــکــم هـمــیـشــه خــون بــه دل آســتــیـن کــنــدهـر طــفــل را کــه روی دهـی ایـن چــنـیـن کــنـد
***
خـــــوبـــــان اگـــــر چـــــه زبـــــده اولــــاد آدمــــنــــدچـــون خـــط بــــرآورنـــد پـــریـــزاد عـــالـــمـــنـــد
***
روشـــنــدلــان کـــه قـــبـــلــه خـــود روی او کـــنــنــددر هـــر نـــظـــر دو عـــیــد ز ابـــروی او کـــنـــنـــد
***
در حــفــظ آن کــســی کــه ز مـی بــی خــبــر شــودهـــر بـــرگ تـــاک، دســـت دعـــای دگـــر شـــود
***
بـــیــداد آســـمــان چـــه خـــیــال اســـت کــم شــودزور کــمــان حــلــقــه مــحــال اســت کــم شــود
***
از بـــاده چـــون عــقــیــق تـــو ســیــراب مــی شــودگــوهــر در آب خــود چـــو شــکــر آب مــی شــود
***
از خــود گــســســتــه، بــار بــه دنــیــا نــمــی شــودمــریـم گــران ز حــمــل مــســیـحــا نـمـی شــود
***
از بـــانــگ نــی دلــی کــه جـــراحـــت نــمــی شــودبـــیــدار از نــســـیــم قـــیــامـــت نــمـــی شـــود
***
از تــــاج بــــاج خــــواه فــــریـــدون حــــذر کــــنــــیـــداز کــــاســــه گـــدایـــی وارون حــــذر کــــنـــیـــد
***
تــــقـــصـــیـــر مـــیـــانـــش ز خـــم و پــــیـــچ نـــداردحــرفــی اســت کــه گــویـنــد الــف هــیـچ نــدارد
***
حــــاشــــا کـــه طـــلـــبــــکـــار حــــق آرام پــــذیـــردایــن راه نــه راهــی اســت کــه انــجــام پـــذیــرد
***
جـــز ســـرکـــشـــی از آدم بـــی درد چـــه خـــیــزد؟از خــاک فــرومــایــه بـــه جــز گــرد چــه خــیــزد؟
***
از شـهـد جــهـان جــز غـم و تــشـویـش چــه خـیـزد؟از زاده زنـــبـــور بـــه جـــز نــیــش چـــه خـــیــزد؟
***
از مـــوی چــــو کـــافـــور دلـــم بــــیـــت حـــزن شـــدســررشــتــه خــوشـحــالـی مـن تــار کـفـن شـد
***
تــــا گـــوهـــر ذات تـــو نـــهـــان زیـــر زمـــیـــن شـــدگــردون چــو نـگـیـن خــانـه افــتــاده نـگـیـن شــد
***
مـــی خــــورد و فـــروزان شـــد و از شـــرم بــــرآمـــدیـــاقــــوت لــــب یـــار عــــجــــب نـــرم بــــرآمـــد
***
کـــــی در تـــــن خـــــاکـــــی دل آگــــاه گــــذارنــــد؟یـوســف نـه عــزیـزی اســت کـه در چــاه گـذارنـد
***
طـــول امـــر از دل چــــه خــــیـــال اســـت بــــرآیـــد؟ایـن ریــشــه ازیـن خــاک مــحــال اســت بــرآیــد
***
زنــــگ از دل مــــا آن خـــــط شـــــبـــــرنــــگ زدایــــدزنـــگـــار کـــه دیـــده اســـت ز دل زنـــگ زدایـــد؟
***
خــــط در دل روشــــن گــــهــــران مــــهــــر فــــزایـــددر آیــنــه هــا نــقــش نــگــیــن راســت نــمــایــد
***
در کــســـوت فـــقــر آن رخ چـــون مــاه بـــبـــیــنــیــددر زیـــر کـــلـــاه نـــمـــدی مـــاه بــــبــــیـــنـــیـــد
***
در صـــیــدگـــاه دنـــیــا هـــر کـــس کـــه هــوش داردجــز عـبــرت آنـچــه بــاشــد صـیـد حــرم شـمـارد
***
تــا خــط دمــیــد بـــا مــن دلــدار هــم ســخــن شــدخـــط غـــبـــار جـــانــان خـــاک مـــراد مــن شـــد
***
دل ز مـــــــن خــــــــال یـــــــار مـــــــی گـــــــیـــــــردحـــــق بـــــه مــــرکـــــز قـــــرار مــــی گــــیــــرد
***
هـــیـــچ شـــریــفـــی خـــســـیــس رای نـــبـــاشـــدآتــــــش یـــــاقـــــوت ژاژخـــــای نـــــبــــــاشـــــد
***
خـــســیــس از هــنــرپـــیــشــگــان عــیــب بـــیــنــدمــگــس بـــیــشــتـــر بـــر جــراحــت نــشــیــنــد
***
از نـــمـــدپــــوشـــان زبــــان طـــعـــن را کـــوتــــاه دارکــز نـمــد ســالــم نـمــی آیـد بــرون دنــدان مــار
***
گـل گـلـاب از هـرزه خـنـدی شـد دریـن نـیـلـی حـصـارخــنـده بــیـجــاســت بــرق گــریـه بــی اخــتــیـار
***
شـــد فــزون در دور خـــط کــیــفــیــت لــبـــهــای یــارنشائه می بخشد دو بالا، می چو گردد پشت دار
***
پــوچ گــو را بـــر ســر گــفــتــار بـــی حــاصــل مــیــارپــنـبــه زنـهـار از ســر مــیـنـای خــالــی بــرمــدار

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج