عـلـم یـابــد زیـب از فـقـر، ای پــســرنـی ز بــاغ و راغ و اسـب و گـاو و خــرمـولـوی را، هـسـت دایـم این گـمـانکـان بــیـابــد زیـب ز اســبــاب جــهـا…
| عـلـم یـابــد زیـب از فـقـر، ای پــســر | نـی ز بــاغ و راغ و اسـب و گـاو و خــر |
| مـولـوی را، هـسـت دایـم این گـمـان | کـان بــیـابــد زیـب ز اســبــاب جــهـان |
| نقـص عـلـم اسـت، ای جـناب مولوی | حــشــمــت و مــال و مــنــال دنــیـوی |
| قاقم و خز چـند پـوشی چون شهان؟ | مرغ و ماهی، چـند سازی زیب خوان؟ |
| خـود بـده انصـاف، ای صـاحـب کـمال | کـی شـود ایـنـهـا مـیـســر از حــلـال؟ |
| ای عــلــم افــراشــتـــه، در راه دیــن | از چه شد مائکول و ملبـوست چـنین؟ |
| چـند مـال شـبـهه ناک آری بـه کـف؟ | تـا که بـاشی نرم پـوش و خـوش علف |
| عـاقـبــت ســازد تــو را، از دیـن بــری | ایــن خــودآرایــی و ایــن تـــن پـــروری |
| لــقــمـه کآیـد از طــریـق مـشــتــبــه | خـاک خـور خـاک و بــر آن دنـدان مـنـه |
| کـان تــو را در راه دیـن مـغـبــون کـنـد | نــور عــرفــان از دلــت بـــیــرون کــنــد |
| لـقـمـه نانی کـه بـاشـد شـبـهه ناک | در حــریــم کــعــبــه، ابــراهــیـم پــاک |
| گر، بـه دست خود فشاندی تـخـم آن | ور بـــه گــاو چــرخ کــردی شــخــم آن |
| ور، مــه نـو در حــصــادش داس کــرد | ور به سنگ کعبه اش، دست آس کرد |
| ور بــه آب زمـزمـش کـردی عــجــیـن | مــریـم آیـیـن پــیـکــری از حــور عــیـن |
| ور بـخـوانـدی بـر خـمـیرش بـی عـدد | فــاتـــحـــه، بـــا قــل هــوالــلــه احـــد |
| ور بـــود از شــاخ طــوبــی آتــشــش | ور شـدی روح الـامـین هـیـزم کـشـش |
| ور تــو بــرخـوانـی هـزاران بــسـمـلـه | بـــر ســـر آن لـــقـــمــه پـــر ولـــولـــه |
| عـاقـبــت، خـاصـیـتــش ظـاهـر شـود | نـفـس از آن لـقـمـه تـو را قـاهـر شـود |
| در ره طـاعـت، تــو را بــی جـان کـنـد | خـــانـــه دیـــن تــــو را ویـــران کـــنـــد |
| درد دیــنــت گـــر بـــود، ای مــرد راه! | چـاره خـود کـن، کـه دیـنـت شـد تـبـاه |
| از هوس بـگذر! رها کـن کـش و فـش | پـــا ز دامــان قـــنــاعـــت، در مــکــش |
| گــر نـبــاشــد جــامـه اطــلـس تــو را | کـهـنـه دلـقـی، سـاتـر تـن، بـس تـو را |
| ور مـزعـفـر نـبـودت بـا قـند و مـشـک | خـوش بـود دوغ و پـیـاز و نـان خـشـک |
| ور نــبـــاشـــد مــشــربـــه از زر نــاب | بــا کــف خــود مـی تــوانـی خــورد آب |
| ور نــبـــاشــد مــرکــب زریــن لــگــام | مـی تـوانـی زد بــه پـای خـویـش گـام |
| ور نـبـاشـد دور بـاش از پـیش و پـس | دور بــاش نـفــرت خــلـق، از تــو بــس |
| ور نــبـــاشــد خــانــه هــای زرنــگــار | مـی تـوان بـردن بـه سـر در کـنـج غـار |
| ور نـبــاشــد فـرش ابــریـشــم طــراز | بــا حــصـیـر کـهـنـه مـسـجــد بــســاز |
| ور نـبــاشـد شـانـه ای از بــهـر ریـش | شـانه بـتـوان کـرد بـا انگشـت خـویش |
| هـرچـه بـیـنـی در جـهـان دارد عـوض | در عـوض گـردد تــو را حــاصـل، غـرض |
| بی عوض، دانی چه باشد در جهان؟ | عــمـر بــاشــد، عــمـر، قــدر آن بــدان |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
