فروغ حاجيان – عشق ناپیدا

گه با نگه مستم کني ، گه باده در دستم کني

گه مسند شاهي دهي ، خود گاهي سلطانم شوي

گه عشقِ ناپيدا شوي ، گه عيسي و موسي شوي

گه رخنه دردينم کني ، گه دين و ايمانم شوي

گه جان زتن اري برون ، گه سوز من سازي فزون

گه بارغم دردل نهي ، گه مشکل اسانم شوي

گه شاد ومغرورم کني ، گه از برت دورم کني

گه زخم دل پاشي نمک ، يک لحظه درمانم شوي

صد سوژه داري جان من ، در دفتر و ديوان من

خود شاهد انديشه و خود شوق عريانم شوي

خواهم شبي جانم شوي ، چون ديده از انم شوي

چون روح در جسمم دمي ، چون تن بفرمانم شوي