فرصت

هر که خواهد نشود زار و پریشان‌احوال

دلِ خود را ندهد هیچ به آمالِ محال

​دل نده بر شبِ این شهرِ پرآشوب و شلوغ

که در این غوغا نیابی به جز از رنج و ملال

​زندگی رودی خروشان،سویِ درّه‌هایِ مرگ

می‌رود شادیِ این چند صباحی به زوال

​دلِ خود پاک نگه دار در این عرصهٔ تنگ

تا بماند دلِ تو آیینهٔ پاک و زلال

​هر که با بادِ غرور آمد و سر زد به هوا

زیرِ سنگینیِ این چرخِ زمان شد پامال

​مرغِ غافل چه داند که در این تنگیِ راه

چه بلاها که نیاید به سرِ این پَر و بال

​فرصتِ رفته دگر بازنیاید، «امین»

دست بر گردنِ امروز فکن، جوی وصال