فرشته تشکری – دوست

موجی به زلفت آور، شعری به لب بیاور
گرد وغبارِ شب را از قصه پاک گردان

درچشمِ مستت ای دوست، افسانه آرمیده
با خنده ی زلیخا دل سینه چاک گردان

تا شرطِ باد بوده ، مویت به شانه کردن
یا غرقِ دامنم کن، یا اهلِ خاک گردان

مجنون نموده قلبم لیلای جان ستانم
با بوسه ای نگارا، دل در مغاک گردان

داغِ بوسه ی آخر دل را نموده پر پر
بازآ غم فراقت از چهره پاک گردان

بگشا فرشته ی من آغوش تو پناهم
جامی زشهد لب را بر من روناک گردان

#فرشته_تشکری