قالب شعر: شعر نیمایی
دلتنگیهای من
آوای پنهان شب را
میسرایند،
آرزوهای خاموش
سایهسارها را می خوانند؛
حالا که
عود باربد شدهام، در آتش تنت میسوزم
آرزوهایم
مضراب ابرهای نازکاند.
مژه هایم را
باران می گریاند،
اما دردهایم
باران دشتها را می ریزند.