علی کریمی – تناقض

اشک روی گونه هایم، خنده ی لب های تو
این تناقض می کند دیوانه عاشق پیشه را

بیستون کوهی نمی شد، خاک می ماند آخرش
بر دلِ فرهاد اگر شیرین نمی زد تیشه را

عشق لفظی نیست جز سرگشتگی و بی کسی
می کَنَد باد سحرگاهی گل بی ریشه را

عشق ما بین من و تو هم همان عشقیست که
در کنار هم نگه می داشت سنگ و شیشه را