فرمود عشق با لب تشنه به اشتیاق
ره میبری به سینه و آخر کنی فراق
حُریّه باش یا که برون رو ز سینه ها
نالان مکن دلی که گرفتار گشت، شاق
آری حقیقت است که دیوانگان عشق
زاری کنند یا که شوند ناگهان به ساق
رو کرد اشتیاق به عشق همیشه درد
گفتا خموش خانه خرابان نموده ناق
من گرکه زود می روم از سینه ها برون
خود را بگو که درد کنی بر دل عُشاق
دردی که می زنی به سیه روزیان عشق
این درد سالهاست که گردید در مشاق
بسکن و حرف، از غم پیمانه ها مزن
ساقی بمُرد از غم تو، نه ز اشتیاق
ره میبری به سینه و آخر کنی فراق
حُریّه باش یا که برون رو ز سینه ها
نالان مکن دلی که گرفتار گشت، شاق
آری حقیقت است که دیوانگان عشق
زاری کنند یا که شوند ناگهان به ساق
رو کرد اشتیاق به عشق همیشه درد
گفتا خموش خانه خرابان نموده ناق
من گرکه زود می روم از سینه ها برون
خود را بگو که درد کنی بر دل عُشاق
دردی که می زنی به سیه روزیان عشق
این درد سالهاست که گردید در مشاق
بسکن و حرف، از غم پیمانه ها مزن
ساقی بمُرد از غم تو، نه ز اشتیاق
شاعر علی محمدی
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
