قالب شعر: شعر سپید

آن‌ها که طبل بی تفاوتی می‌کوبند،
نمی‌دانند مرگ جابه‌جا نمی‌شود.
کلمه روی کلمه ،
سنگ، روی سنگ.
آهن روی آهن
آفتاب گیر کرده.
رنگین‌کمان زخمی‌ست.
خرس‌ها ساق می‌سایند.
گوزن‌ها شاخ می‌کشند.
مرده‌ها خواب می‌بینند.
عقربه ها ایستاده مرده اند
ساعت بی‌نفس.
میخ آماده.
پیشانیِ کلمه سوراخ.
سکوتِ سنگ
فقط لحظه‌ی شکستن صدا دارد.
تنهایی، نقطه‌ضعفِ همه‌ی تضادهاست.
در تاریکی، روشنایی عریان.
در صلح، جنگ کمین.
و همیشه
وسط‌نشین‌ها
غنیمت را می‌برند .
نه افتاده،
نه غرق،
نه عاشق.

#نسرین_حسینی
( اسقبال از شعر دکتر سید مهدی نژادهاشمی )