قالب شعر: غزل

عدالت اجتماعی

حضرت هادی که نور است و وجودی بی کران

نور گفتارش فراتر از جهان و لامکان

او چنین فرموده گر روزی عدالت در عمل

پا بگیرد،،ظلم هم از صحنه گردد بی نشان

در میان مردمان هم عدل و داد واقعی

وارد عرصه شود،نه روی کاغذ یا گمان

جامعه با رنگ عدل آواز شادی سر دهد

مردمان از اقتصاد و شغل خود هم شادمان

در چُنین وضعی،عدالت غالب است و روبه رشد

واژه ی ظلم و ستم در انزوا و ناتوان

کس نباید در چُنین حالی بگیرد خُرده ای

بر جماعت ویژه بر عُمّالِ حاکم یا کسان

لیک اگر امری مشخّص بود و متقن چاره نیست

تا که فریادی بر آرَد بر علیهِ ظالمان

ماجرای چای دبش و سکّه و غیره ببین

پایه های اعتماد مردمی لرزان از آن

گوئیا هادی امّت،حضرت اِبنُ الجواد ع

فاش می گوید: عدالت را چرا کردی رمان؟

آصف از این قصّه در رنج است و شاید هم کمی

درد دل دارد ولی در سینه می سازد نهان

  ۱۴۰۲/۱۰/۰۵

قالَ اِمامُ الهادی ع : إذا كانَ زَمانُ الْعَدْلِ فيهِ أغْلَبُ مِنَ الْجَوْرِ فَحَرامٌ أنْ يُظُنَّ بِأحَدٍ سُوءً حَتّى يُعْلَمَ ذلِكَ مِنْهُ.

امام هادی ع فرمود:در آن زمانى كه عدالت اجتماعى،حاكم و غالب بر تباهى باشد، نبايد به شخصى بدگمان بود مگر آن كه يقين و معلوم باشد.