قالب شعر: غزل

تو عمقِ علم خداوندی و کران بودی

در این کویرِ عطشناک، آسمان بودی

به سینه دفتر اسرار حق نهفته و خود

جواب آخر هر رازِ در نهان بودی

تو یادگارِ عطش‌زارِ ظهر عاشورا

به داغِ غربت و غم‌ها، نگاهبان بودی

خِرَد به پیشِ کلامت چو طفلِ نوآموز

میان مسئله ها روح امتحان بودی

شبانه بر سر سجاده، غرقِ ذکر و نیاز

به خلوتِ ملکوتی، ورای جان بودی

برای قافله‌ی بی نشانی تاریخ

چراغِ روشنِ دروازه ی زمان بودی

تو دردِ جهلِ بشر را یگانه درمان و

فرازِ حکمتِ صد قله ی عیان بودی

چو کوهِ نور، مقابل به ظلمتِ دوران

برای حادثه ها نسخه ی امان بودی

دریغ و درد که از زهرِ کین، غریبانه

شهیدِ غربت و جهلِ تبِ جهان بودی