صابر خواجوی – اندکی پیشم بمان

اندکی پیشم بمان قدری تماشایت کنم
چشم های تو برایم دلفریبی می کند

شعر من گل می کند وقتی که می بینم تو را
بیشتر از پیش،دل بهرت ادیبی می کند

تیر هایی کز سر غمزه روانه می کنی
می زند تیشه مرا و هم طبیبی می کند

حق من نوش لب شیرین تو باشد ولی
اخم هایت سهم من را بی نصیبی می کند