تو که هستی وجود من چرا از پیش من میری.نمیدونی نمیتونم چرا قلبم را پس میدی.ببین حال خرابم را خودت ک اشکمو دیدی.یه کاری با دلم کردی که شم عاشق تاریکی.شدم گوشه نشین شهر شدی رویای هر روزم.دلم را من به تو دادم شکستی قلب اشوبم.تو که دیدی چقدر تنهام کشیدی دستو از دستام.شدی بی مهرترین ادم شدم بی کس ترین عاشق.سزای من نبود این عشق همه دیدن ک پژمردم.گلایه دارم از بختم نشد هر انچه که خواستم.
شاعر شیما شعبانی نمین
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
