فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 2 اسفند 1402

شیرزاد حسنی شیرکوهی

شیرزاد حسنی شیرکوهی
شیرزاد حسنی شیرکوهی استان گیلان رشت

وقتی پای تو در میان باشد
شهر چقدر کش می آید
تا مرز خالی من
تا پای خاطرات تو
تا فاصله تقدیر من
با اولین نگاه تو
آنگاه که آغاز می کنی کلامی
می دود میان رگ های من
در اولین قدم زدن های بارانی
در انبوه سنگفرش های خیابان
از میان یاکریم های خیس خسته در باران
من عابری تنها
تو تنها بهانه ی دلتنگی من
وقتی پای تو در میان باشد
شهر…چقدر…عاشق می شود

دست تو نیست
که دستانم را نمی گیری
دست هایت سهم دستان من نمی شود
به غریبه ها می مانی
پیشانی بلندت بی نشانه رها می شود
دور از لب های من

سهم من نیست
که بر شانه هایت تکیه گاهی بسازم
دور از خرمن آه و اشک
دیگر شانه هایت بر شانه هایم سنگینی نمی کنند
دیگر آواز هیچ پرنده ی عاشقی را به هیاهو نمی نشینم
چقدر محتاج یک آوازم
کجایی آواز
کجایی پرنده؟
دست تو نیست
که دلتنگ تو ام
دست تو نیست که حال من ناخوش است
دست تو نیست
دست تو نیست
ای کاش می توانستم دلتنگت نباشم
ای کاش می توانستی گاهی
فقط گاهی دلتنگم باشی
ای کاش نگاهت
در قاب خالی چشمانم
هرگز تصویری نمی ساخت

از هر چه سخن می گویند
من به تو فکر می کنم
از باران می گویند
من به تو فکر می کنم
از کوچه و پرسه های عاشقی می گویند
به تو فکر می کنم
از کافه از شب و شراب
از دوست داشتن می گویند
به تو فکر کنم
از ایمان
از بهشت و حوریان
از هر چه می گویند
به تو فکر می کنم
مگر تو را چگونه در تمامِ من منتشر کرده ای
آغاز دوباره من
از همان جایی ست که تو شروع شدی

به الفبا
به حروف
به تک تک کلماتی که از دهان تو خارج می شوند
دلتنگم
صدای تو
چه اضطراب شیرینی به جانم می ریزد
بی آنکه صدایم کنی
بی آنکه چیزی بگویی

با دوست داشتنت
بی تو
کنار آمده ام
حتی اگر نباشی
حتی اکر رفته باشی

من آن پرنده عاشقم
که از دور دست ها
همیشه تو را می خواند
همیشه تو را دوست دارد
حتی اگر مرا نشنوی
حتی اگر مرا نخوانی