قالب شعر: غزل

مِهرت نشسته چون ، باز بر دلم

گو آمده‌ مَلَک از عرش، شُکرِ حق

‘ما را ترانه‌ای از خویش خوانده دوست’

‌گفتم خوش آمده شعرم ، شکرِ حق

کبوتری نشست و نغمه زد به نامِ تو

پایانِ خوش نخواهم دِگر، شکرِ حق

ادبیات ِ نستوه | چِ

پ‌ن ؛

مصرع اول بیت دوم ، تضمین از شاعری دیگر