شوکران

در انتهایِ هیاهویِ جهان

آن جا که سکوت

زیرِ پایِ بادهایِ دیرین

ترک می خورد

مرزِ میانِ بودن

و نبودن

رنگ

می بازد

آرام

در سکوت

فقط

به خاطرِ

یک واژه

چه رازی

در این واژه بود ؟

مپرس!

از من مپرس

هیچ

نمی دانم

شاید

گزنده بود

واژه ای که

باپژوارهً هر نالهً قلم

قلمِ حماسه آفرین و

خونِ دل خورده

قلمِ پیر توس

بی نام

بی نشان

در غبارِ درهمِ کلمات

آرام

بی هم نفس

تنها

درژرفنایِ

این شبِ

بی سرانجام

بی تاب و

شوریده از ابر های

پربار و بی باران

جایی

که هستی

آخرین عصیرِ یک نفس

میانِ یک دم و

پزواکِ بازدمی

بی فرجام

آن گاه که

شوکران

به جایِ قطره قطره هایِ باران

برصفحه صفحهً

اشعارِ دلنشینِ دخترک

آرام

می بارد

در سکوتِ آن شبِ سیاه

7/5/78  جمشید اَحیا

به پژواک چکینشِ ریز ریزِ اشک های دخترک