فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 4 خرداد 1403

شماره ٩٧: رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را

رفـتـم بـه سـوی مصـر و خـریدم شـکری راخـود فـاش بـگـو یوسـف زرین کـمـری رادر شهر کی دیدست چنین شهره بـتـی رادر بـر کی کشیدست سهیل و قمری رابـنـشـانـد …

رفـتـم بـه سـوی مصـر و خـریدم شـکری راخـود فـاش بـگـو یوسـف زرین کـمـری را
در شهر کی دیدست چنین شهره بـتـی رادر بـر کی کشیدست سهیل و قمری را
بـنـشـانـد بـه مـلـکـت مـلـکـی بـنـده بـد رابـخـرید بـه گـوهر کـرمش بـی گـهری را
خـضر خـضرانسـت و از هیچ عجـب نیسـتکـز چـشـمه جـان تـازه کند او جـگری را
از بــهـر زبــردســتــی و دولــت دهـی آمـدنــی زیــر و زبـــر کــردن زیــر و زبــری را
شاید که نخـسپـیم بـه شب چـونک نهانیمه بـوسه دهد هر شب انجم شمری را
آثـــار رســـانـــد دل و جـــان را بــــه مؤثـــرحـمـال دل و جـان کـند آن شـه اثـری را
اکـسـیـر خـدایـیـسـت بـدان آمـد کـایـن جـاهـر لـحـظـه زر سـرخ کـنـد او حـجـری را
جان های چو عیسی به سوی چرخ بـرانندغـم نیسـت اگـر ره نبـود لاشـه خـری را
هـر چـیـز گـمـان بـردم در عـالـم و ایـن نـیکاین جـاه و جـلالسـت خـدایی نظری را
ســوز دل شــاهــانــه خــورشــیـد بــبــایـدتا سرمه کشد چشم عروس سحری را
مــا عــقــل نــداریـم یــکــی ذره وگــر نــیکـی آهـوی عـاقـل طـلـبـد شـیر نـری را
بـی عقل چو سایه پـیت ای دوست دوانیمکان روی چـو خـورشید تـو نبـود دگری را
خــورشــیـد هــمــه روز بــدان تــیـغ گــزاردتـا زخـم زنـد هر طـرفـی بـی سـپـری را
بـر سـینه نهد عـقـل چـنـان دل شـکـنی رادر خـانـه کـشـد روح چــنـان رهـگـذی را
در هدیه دهد چـشـم چـنـان لـعـل لـبـی رارخ زر زنـد از بـهـر چـنـیـن سـیـمـبـری را
رو صاحب آن چشم شو ای خواجه چو ابروکـو راسـت کـند چـشـم کـژ کـژنگـری را
ای پــاک دلـان بــا جــز او عـشـق مـبــازیـدنتـوان دل و جـان دادن هر مخـتـصـری را
خـاموش که او خـود بـکشد عاشق خـود راتـا چـند کـشـی دامـن هر بـی هنری را

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج