فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 3 اردیبهشت 1403

شماره ٨: یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمی کند

یک گل ز بـاغ دوسـت، کـسـی بـو نمی کندتـا هرچه غیر اوست، بـه یک سو نمی کندروشـن نمی شـود ز رمد، چـشـم سـالکـیتــا از غــبــار مــیـکــده، دارو نــمــی …

یک گل ز بـاغ دوسـت، کـسـی بـو نمی کندتـا هرچه غیر اوست، بـه یک سو نمی کند
روشـن نمی شـود ز رمد، چـشـم سـالکـیتــا از غــبــار مــیـکــده، دارو نــمــی کــنــد
گفتـم: ز شـیخ صـومعه، کارم شـود درسـتگـفـتـنـد: او بـه دردکـشـان خـو نمـی کـنـد
گـفـتـم: روم بــه مـیـکـده، گـفـتـنـد: پـیـر مـاخوش می کشد پیاله و خوش بو نمی کند
رفتم بـه سوی مدرسه، پیری بـه طنز گفت:تـب را کـسـی عـلـاج، بـه طـنزو نمـی کـند
آن را کـه پـیر عـشـق، بـه مـاهی کـند تـمامدر صــد هـزار ســال، ارســطـو نـمـی کـنـد
کرد اکتفا به دنیی دون خواجه، کاین عروسهـیـچ اکـتـفـا، بـه شـوهـری او نـمـی کـنـد
آن کــو نـویـد آیـه «لــا تــقــنـطــوا» شــنـیـدگـوشـی بـه حـرف واعـظ پـرگـو نمـی کـنـد
زرق و ریــاســت زهــد بــهــائی، وگــرنــه اوکــاری کـنـد کـه کــافــر هـنـدو نـمـی کـنـد

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج