خانه / کتابخانه دیجیتال / کتاب های شاعران / سیف فرغانی / شماره ٨١

شماره ٨١

کـه کـرد در عـسـل عـشـق آن نـگـار انـگـشـتکه خـسـتـه نیستـش از نیش هجـر یار انگشتاگــر چــه زد مــگــس هـجــر نــیـش آخــر کــارزدیــم در عــســل وصــ…

کـه کـرد در عـسـل عـشـق آن نـگـار انـگـشـت	که خـسـتـه نیستـش از نیش هجـر یار انگشت
اگــر چــه زد مــگــس هـجــر نــیـش آخــر کــار	زدیــم در عــســل وصــل آن نــگــار انــگــشــت
چـو گفـتـمش صـنما قوت جـان من ز کجـاسـت	نــهــاد زود بـــر آن لـــعـــل آبـــدار انـــگـــشـــت
چـو دسـت مـی نـدهد لـعـل او، از آن حـسـرت	همـی مـکـیم چـو طـفـلـان شـیرخـوار انگـشـت
بــجـسـتــن گـل وصـلـش شـدسـت پــای دلـم	بــنـاخـن غـم او خـسـتــه چـون زخـار انـگـشـت
شـدســت در خــم گـیـســوش بــی قـرار دلـم	چــو وقـت چــنـگ زدن در مـیـان تــار انـگـشــت
هــزار بـــار تـــرا گــفـــتـــم ای مــلــامــت گـــر	خـطش نظر کن و بـر حـرف خـویش دار انگشـت
خــطــی کـه گـویـی مـشــاطــه چــمـن گـل را	بـمـشـک حـل شـده مـالـید بـر عـذار انـگـشـت
درین صحیفه بـجـز حـرف عشق بـی معنیست	چـو دسـت یـابـی ازین حـرف بـرمـدار انـگـشـت
بــبــیـن کـه دســت دلـم را چــگـونـه در غـم او	ز نـیـش عــقــرب انـدوه شــد فــگـار انـگـشــت
چــو خــار غــصــه فــرو بــرد ســر بــپــای دلـم	اگـر خـوهی کـه بـدسـتـت رسـد بـیار انگـشـت
بـحسن و لطف چـو او در زمانه بـی مثـل است	بـــدیــن گــواهــی در حــق او بــرآر انــگــشــت
بــپــای خــود بــســر گــنــج وصــل او نـرســی	وگـر بـحـیله شـوی جـمله تـن چـو مار انگـشـت
ایـا ز قـهـر تــو در پــنـجــه غــمـت شــمـشــیـر	ایــا ز جــور تــو بـــر دســت روزگــار انــگــشــت
چـه یوسـفی تـو که از دسـت تـو عـزیزان چـون	زنـــان مـــصـــر بـــریــدنـــد زار زار انـــگـــشـــت
ز درد و حسرت عمری که بی تو رفت از دست	گــزم بـــنــاب نــدامــت هــزار بـــار انــگــشـــت
بــوقــت تــنــگــی هـجــرت چــو پــای دلــهـا را	هـمـی در آیـد در ســنـگ اضــطــرار انـگــشــت
کــنــنــد دســت دعــا ســوی آفــتـــاب رخـــت	چــنـانـکـه ســوی مـه عـیـد روزه دار انـگـشــت
ســمــنــدر آســا دســتــم نــســوزد ار بــنـهـم	ز ســوز آتــش عـشـق تــو بــر شـرار انـگـشـت
حــدیـث مـا و غــمـت قـصــه شــتــربــانـســت	شــتــر رمـیـده و پــیـچــیـده در مـهـار انـگـشـت
ز بـهـر آنـکـه شـوم کـاسـه لـیـس خـوان وصـال	شــدســت دســت امـیـد مـرا هـزار انـگــشــت
هـمـه حــلـاوت حــلـوای وصـل خــواهـم یـافـت	وگــر بــلــیــســم روزی هــزار بـــار انــگــشــت
منم کـه داشـتـه ام همـچـو دسـت محـتـاجـان	ز بــهـر خــاتــم لـطـف تــو بــر قـطـار انـگـشــت
بــپــای وهــم بــپــیــمــودم ایــن قــدر بــاشــد	از آســتــان تــو تــا آســمـان چــهـار انـگــشــت
گـدای کــوی تــو کــو نـان دهـد ســلـاطــیـن را	نـکــرد در نـمــک شــاه و شــهـریـار انـگــشــت
دلـی کـه مهر تـو همـچـون نگـین نداشـت، درو	غـم تــو راسـت نـیـایـد چــو در سـوار انـگـشـت
مــرا مــربــی عــشــقــت بـــدل اشــارت کــرد	کـه ای ز دســت هـنـر کـرده آشـکـار انـگـشــت
جــهـان سـفـلـه اگـر سـر بــسـر عـسـل گـردد	مـــزن درو و نـــگـــه دار زیــنــهــار انــگـــشـــت
بـــرو ز بــهــر زر ایــن شــعــر را ز دســت مــده	که همچـو ناخـن افـتـاده نیسـت خـوار انگشـت
اگــر چـــه کــار بـــرای زر اســـت نــفـــروشـــد	بــصــدهـزار درم مـرد پــیـشــه کــار انـگــشــت
ردیـف دســت بــزرگـان بــگـفـتــه انـد اشــعــار	بــود هـر آیـنـه مــردســت را بــکــار انــگــشــت
چـو وصـف حـسـن تـو دارد بـدین قصـیده سـزد	کـه دسـت را نـکـنـد بــیـش اعـتــبــار انـگـشـت
اگـر چـه جــمـلـه اعـضـا بــدسـت مـحـتــاجـنـد	ولـکـن از همـه تـن هسـت در شـمـار انگـشـت
مـرا خــود از گـل نـاخــن هـمـی شـود مـعـلـوم	که دست همچو درختست و شاخسار انگشت
چــو دســت بــردم از ســروران شــعـر بــنـظـم	روا بـــود کــه بـــمــانــم بــیــادگــار انــگــشــت
چــو در جــهـان سـخـن خـاتــم الـولـایـه شـدم	از آن ز جــمـلـه تــن کــردم اخــتــیـار انـگـشــت
ســخــن چــو در دل مــن نــاخــن تــقــاضــا زد	از آن درون مــرا کـــرد خـــار خـــار انــگـــشـــت
چـو دسـت مـهـر تـو بـررق دل نـوشـت خـطـی	ســیـاه کــرد از آن چــنـد نــامــه وار انـگــشــت
سـیه گـریسـت کـه بـر پـشـت زرده قـلـمسـت	ز بــهــر روی ســپــیــد ورق ســوار انــگــشــت
بــزور بــازوی شـعـراز کـسـی نـتــرسـم ازآنـک	مـرا چـو پـنـجـه شـیر اسـت اسـتـوار انـگـشـت
سـزد کـه بــر سـر گـردون نـهـد قـدم سـخــنـم	چـو پـای طـبـع مـرا هـسـت دسـتـیار انـگـشـت
چــو ایـن قـصـیـده بــرآمـد ز دســت طـبــع مـرا	گــرفــت رنــگ بــحــنــای افــتــخــار انـگــشــت
کـنـون چــو سـنـگ مـحــک نـزد صـیـرفـی خـرد	زر ســخــن را پــیــدا کــنــد عــیــار انــگــشــت
ز دســت طـبــعـم چــون خــاتــم سـلـیـمـانـی	مـیـان اهـل جــهـان یـافـت اشـتــهـار انـگـشـت
قــلـم عــصــای کــلـیـم ار بــود ســزد کــه مـرا	درین سـخـن ید بـیضـاسـت ای نـگـار انـگـشـت
قــلـم چــو وصــف تــو تــحــریـر کـرد گـوهـر زاد	مـرا چــگــونـه نـبــاشــد گـهـرنـگــار انـگــشــت
ز بــهـر آنــکــه کــنـم خــاک پــای تــو بــر ســر	دلـم بــدسـت طـلـب داد بـی شـمـار انـگـشـت
یـکـان یـکـان هـمـه چـون خـاتــم انـد گـوهـردار	کــه کــرد در قــدمـت بــا گـهـر نـثــار انـگـشــت
گــرش بـــدســت قــبـــول آب تــربـــیــت دادی	چــو شــاخ بــرگ بــرآرد بــهـر بــهـار انـگــشــت
اگــر تــو فــهــم کــنــی مــر تــرا اشــارت کــرد	بـدسـت رمز ازین بـحـر و کان یسـار انگشـت(؟)
کـه بـهـر دفـع غـم این شـعـر را بـخـوان یعـنـی	چــو غـصـه رد کـنـی از دل بــکـار دار انـگـشــت
بــدولــت تــو بــیــاراســت ســیـف فــرغــانــی	بــســان خــاتــم ازیـن در شــاهـوار انــگــشــت