فرهنگی، هنری و ادبی

امروز : 31 اردیبهشت 1403

شماره ٧٨٤: وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم

وقـت آن آمـد کـه مـن سـوگـنـدها را بـشـکـنمبــنـدهـا را بــردرانـم پــنـدهـا را بــشـکـنـمچـرخ بــدپـیـونـد را مـن بــرگـشـایـم بــنـد بـنـدهمچـو شمشی…

وقـت آن آمـد کـه مـن سـوگـنـدها را بـشـکـنمبــنـدهـا را بــردرانـم پــنـدهـا را بــشـکـنـم
چـرخ بــدپـیـونـد را مـن بــرگـشـایـم بــنـد بـنـدهمچـو شمشیر اجـل پـیوندها را بـشـکنم
پــنـبــه ای از لـاابــالـی در دو گــوش دل نـهـمپـنـد نـپـذیرم ز صـبـر و بـنـدها را بـشـکـنـم
مـهـر بــرگـیـرم ز قـفــل و در شــکـرخــانـه رومتا ز شاخی زان شکر این قندها را بشکنم
تا به کی از چند و چون آخر ز عشقم شرم بادکی ز چـونی بـرتـر آیم چـندها را بـشـکـنم

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج