زهـــی از نـــور روی تــــو چــــراغ آســـمـــان روشـــنتــو روشــن کــرده ای او را و او کــرده جــهـان روشــناگـر نـه مـقـتــبــس بــودی بــروز از شـ…
| زهـــی از نـــور روی تــــو چــــراغ آســـمـــان روشـــن | تــو روشــن کــرده ای او را و او کــرده جــهـان روشــن |
| اگـر نـه مـقـتــبــس بــودی بــروز از شـمـع رخــسـارت | نــبـــودی در شــب تـــیــره چـــراغ آســـمــان روشــن |
| چــــراغ خــــانـــه دل شــــد ضـــیـــای نـــور روی تــــو | وگــرنــه خـــانــه دل را نــکـــردی نــور جـــان روشـــن |
| جــواز از مــوی و روی تــو هـمــی یـابــنـد روز و شــب | کــه در آفــاق مــی گــردنـد ایـن تــاریـک و آن روشــن |
| اگــر بـــا آتـــش عــشــقــت وزد بـــادی بـــرو شـــایــد | کــه خــاک تــیـره دل گــردد چــو آب دیـدگــان روشــن |
| چـو بـا خـورشـید روی تـو دلـش گـرمـسـت عـاشـق را | نـفـس چـون صـبـح روشـن دل بـرآیـد از دهـان روشـن |
| اگــــر از آتــــش روی تــــو تــــابــــی بــــر هــــوا آیــــد | کــنــد ابـــر بـــهــاری را چـــو آب انــدر خـــزان روشــن |
| وگــر از ابــر لــطــف تــو بــمــن بــرســایـه یـی افــتــد | چـو خـورشـید یقـین گـردد دل مـن بـی گـمـان روشـن |
| مــیـان مــجــلــس مــســتــان اگــر تــو در کــنــار آیـی | بـبـوسـه می تـوان خـوردن شـرابـی زآن لـبـان روشـن |
| قـدت در مـجــمـع خـوبــان چـو سـرو انـدر چـمـن زیـبــا | رخـت بـر صـفـحـه رویت چـو گـل در گـلسـتـان روشـن |
| خـطت همچـون شـب و دروی رخـی چـون ماه تـابـنده | بـراتـت رایجـسـت اکـنون کـه بـنمـودی نـشـان روشـن |
| دهان چون پسته و دروی سخن همچون شکر شیرین | رخــت را رنـگ گــلــنـار و لــبــت چــون نـاردان روشــن |
| کـــمــان ابـــروت بـــر دل خـــدنــگــی زد کـــزو هــردم | مـرا تــیـر مـژه گـردد بــخـون هـمـچـون سـنـان روشـن |
| مــن اشـــتـــر دل اگـــر یــابـــم تـــرا در گـــردن آویــزم | جـــرس وار و کــنــم هــردم ز درد دل فــغــان روشـــن |
| اگــر خــاک ســر کــویــت دمــی بــا ســرمــه آمــیــزد | بـره بـینی شود چـون چـشـم میل سـرمه دان روشـن |
| مـرا بــی تــرک ســر وصـلـت مـیـسـر گـردد ار بــاشـد | ز شـیـریـنـی دهـن تــلـخ وز تــاریـکـی مـکـان روشــن |
| فــراقــت آنـچــه بــا مـن کـرد پــنـهـان در شــب تــیـره | کـجـا گـفـتــن تــوان پــیـدا، کـجـا کـردن تـوان روشـن؟ |
| رخ همـچـون قـمـر بـنمـا ز زلـف همـچـو شـب ای جـان | کـه تــا گـردد بــنـزد خــلـق عــذر عــاشــقـان روشــن |
| چـو در وصـف جــمـال تــو نـویـسـم شـعـر خـود، گـردد | مـرا هـمـچــون یـد بــیـضــا قــلــم انـدر بــنـان روشــن |
| مـرا در شــب نـمـی بــایـد چــراغ مـه کــه مـی گــردد | بــیـاد روز وصـل تــو شــبــم خــورشـیـد ســان روشـن |
| ز بــهـر سـوخـتــن پــیـشـت چـه مـردانـه قـدم بــاشـد | ز جـیب شـمع بـر کردن سـری چـون ریسـمان روشـن |
| ز نـور عـشــق تــو نـاگـه دلـم چــون روز روشــن شــد | بــســان تــیـره شـب کـز بــرق گـردد نـاگـهـان روشـن |
| ز حــســنـت نـور رو کـم گـشـت مـر خــوبــان عـالـم را | چـو شـد خـورشـید پـیدا مـه نـبـاشـد آنـچـنـان روشـن |
| بـهر مـجـلـس کـه جـمـع آیند خـوبـان همـچـو اسـتـاره | تــو بــا آن روی پــرنـوری چــو مـاه انـدر مـیـان روشــن |
| چـو رویـت رخ نـمـود آنـجـا بــجـز تــو کـس نـبــود آنـجـا | وگر صد شـمع بـود آنجـا تـو کردی خـانه شـان روشـن |
| مــرا انــدوه خـــود دادی و شـــادی جـــز مــرا، کــردی | رهـی را قـوت جـان تــعـیـیـن گـدا را وجـه نـان روشـن |
| بـمـسـتـی و بـهـشـیـاری بـدیـدم نـیسـت چـون دردی | بــپــیـش لـعـل مـیـگـونـت مـی چــون ارغـوان روشــن |
| ز یــاقــوت لــبـــت گــر عــکــس بــر اجــزای کــان آیــد | دل تــیـره کــنـد چــون لـعــل جــوهـردار کــان روشــن |
| چــو خـنـدد لـعـل تــو در حــال خـلـقـی را کـنـد شـیـدا | چــو دم زد صـبــح گـیـتــی را کـنـد انـدر زمـان روشــن |
| دل انـدر زلـف تـو پـیـداسـت هـمـچـون نـور در ظـلـمـت | کـه هـرگـز در شــب تــیـره نـمـی مـانـد نـهـان روشـن |
| مــیــان مــردم غــافــل هــمــی تــابــنــد عــشــاقــت | چــنـان کـنـدر شـب تــیـره بــتــابــنـد اخـتــران روشـن |
| دلــم کــز ظــلـمـت تــن بــد چــو پــشــت آیـنـه تــیـره | شــد از انـوار عــشــق تــو چــو روی نـیـکـوان روشــن |
| چـــو انــدر دل قــدم زد عــشــق، انــده خـــانــه دل را | بـسـان دسـت مـوسـی شـد ز پـایش آسـتـان روشـن |
| شـبــی در مـجــمـع خــوبــان نـقـاب از روبــر افـگـنـدی | ز نورش شمع رخـشان را چـو آتـش شد دخـان روشن |
| دلـم از عـشـق پـرنـورسـت و شـعـر از وصـف تـو نـیکـو | زلال از چـشـمه دان صافی شـراب از جـام دان روشن |
| ز بــهـر آن رو پــیـشــت رخــی بــر خــاک مـی مــالــم | کـه از بـس سـنگ سـاییدن شـود نـعـل خـران روشـن |
| من از دهشت درین حـضرت سخن پـوشیده می گویم | در اشــعـارم نـظـر کـن نـیـک و حــالـم بــازدان روشـن |
| بـدین شـعـر ای صـنم بـا من کـجـا گـردد دلـت صـافـی | بـــدم آیــیــنــه را هــرگــز کــجــا کــردن تــوان روشــن |
| مـرا زیـن طـبــع شــوریـده ســخــن نـیـکـو هـمـی آیـد | چــراغـم مـن، مـرا بــاشــد دهـن تــیـره زبــان روشـن |
| چـو شـمـع اندر شـب تـیره همـی گـریم همی سـوزم | مـگـر روزی شــود چــشــمـم بــیـار مـهـربــان روشــن |
| ز بـــس کــایــد بــنــور دل بــســوزم عــود انــدیــشــه | بــرآیـد هـر نـفـس از مـن دمـی آتــش فـشـان روشـن |
| بــدیـن رخــســار گــرد آلـوده رنـگــم آنـچــنـان بــیـنـی | کـه گـویـی بــر ســر خــاکـســت آب زعـفـران روشــن |
| الـا ای صـوفـی صــافـی کـزآن حــضـرت هـمـی لـافـی | مـرا از عــلـم ره کـافــی بــگـو یـک داســتــان روشــن |
| دریـن بــازار مـحــتــالـان تــرا عـشــقـســت ســرمـایـه | بـــرو از نــور او بـــر کــن چـــراغــی در دکــان روشـــن |
| چــو روی خــود در آیـیـنـه بــبــیـنـی پــشـت گـردون را | گــــرت در کــــوزه قــــالـــب شــــود آب روان روشــــن |
| بــســیـم و زر بــود دایـم دل بــی عــشــق را شــادی | بــاســپــیـداج و گــلــگــونـه شــود روی زنــان روشــن |
| تــو در ســود و زیـان خــود غــلـط کــردی نـمـی دانـی | ازیـن ســرمــایـه نـزد تــو شــود ســود و زیـان روشــن |
| ازیــن دنــیــا بـــدســت دل بـــرآور پـــای جـــان از گــل | کــه آیـیـنـه بــرون نـایـد ز نـمـگـیـن خــاکــدان روشــن |
| مـجــرد شــو اگـر خــواهـی خــلـاص از تــیـرگـی خــود | که چون شد گوشت دور از وی بماند استخوان روشن |
| ز همـت (نزد) معـشـوقـسـت جـای عـاشـقـان عـالـی | از اخـتــر در شـب تـیـره اسـت راه کـهـکـشـان روشـن |
| دریـن مـنـزلـگـه دزدان مـخـسـب آمـن کـه کـم بــاشـد | بــســان شــمـع بــیـداران چــراغ خــفـتــگـان روشــن |
| شب ار چـون شمع بـرخـیزی و سوزی در میان خـود را | بـسـان صـبــح روشـن دل نـشـیـنـی بـر کـران روشـن |
| بــجـوشـی تــا چـو زر گـردد سـراسـر خـام تـو پــخـتـه | بـکـوشـی تـا خـبــر گـردد تـرا هـمـچـون عـیـان روشـن |
| ازیـن تـیـره قـفـس بــر پــر کـه مـر سـیـمـرغ جـانـت را | نــمــانــد بــال طــاوســی دریـن زاغ آشــیــان روشــن |
| دریـن کـانـون تــاریـک ار بــمـانـی هـمـچـو خـاکـسـتــر | بــرآیـی بــر فـلـک هـمـچــون چــراغ فــرقـدان روشــن |
| کـمـال الـدیـن اســمـعـیـل را بــودســت پــیـش از مـن | یـکـی شـعـری ردیـف آن چـو جــان عـاشـقـان روشـن |
| چــو در قــنـدیـل طــبــع مــن فــزودی روغــنـی کــردم | چـــراغ فــکــرت خــود را بـــچــوب امــتـــحــان روشــن |
| سـوی آن بـحـر شـعر ار کش ازین جـو قطره یی بـردی | کــجــا آب ســخــن مـانـدی ورا در اصــفــهـان روشــن |
| چـــو ذکــر دیــگــری کــردی نــمــانــد شــعــر را لــذت | چــو بــا خــس کــرد آمـیـزش نـمـانـد آب روان روشــن |
گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج
منبع : درج
